30 dic 2010

Concertu da Capilla Extravagante.

Si u día 27 de Febreiru, us Ministrís da Serra, baju a dirección du nosu paisanu Manuel Pascual Gómez, mus deleitaran cu magistral concertu de música sacra dus siglus XV y XVI.

Adiel tardi, ena Igresia Parroquial du nosu lugal, de novu arropaus cu impresionanti ábsidi trazau pur Pedro de Ybarra, levau a bo términu cuas mágicas mans du mestru canteiru Sancho Ortiz y baju a dirección, tras a morti de Pedro de Ybarra; de Juan Bravo, alá pur u siglu XVI y sobri u altar que presidi u retablu maiol, du siglu XVII, contratau pur Diego de Salcedo cua ajuda (aixua) du ensambladol Antonio González Ramiro; volveran us Ministrís da Serra, nesta ocasión bautizaus comu "LA CAPILLA EXTRAVAGANTE"; a invitarmus a viajal (viaxal) enu tempu y enu espaciu ficendu un recorriu pur us vilhancicus, rescataus de melodías gregorianas anónimas, du Cancioneru du Palaciu Real dus Reis Católicus, asina comu de recunhocius compositoris europeus y das obras mais aplaudías du Renacimentu espanhol.

Desta maneira, sentaus enus bancus da Igresia y absorvius pur as envolventis notas da chirimía, das cornetas, u sacabuchi, a percusión y a angelical vo da nova solista Linde Van der Veken; ficemus un placenteiru viaji pur us siglus du X u XVI.

U nomi "La Capilla Extravagente", comu se dí enu programa que mus facilitaran a entrá du concertu; recorda u corpu de músicus que se desplazaba d´un lugal a otru en busca de mecenas que les dera trabalhu.

Pur entoncis, suponhu qu´us mecenas serían as Parroquias, Obispaus y us palacius reais. Asina comu as familias cortesanas, de realengu y rancia nobreza qu´us chamarían en ocasions especiais comu bautizus dus seis retonhus, casamentus...

Estis músicus eran us ministrís, cunhocius según a parti de Espanha ondi se encontraran comu: Menistriles, Ministriles, Ministrils, Ministrers. Ven das palabras latinas "ministerium y minister" y é un´a continuación du qu´ena Edai Media chamaban juglaris y trovadoris. U nomi evoluciona cu pasu dus anus, de maneira qu´a partil du siglu XVI u aplicaban pa aquelis que ficían soal instrumentus de ventu o de meira (madeira).

Mus ofreceran de postri u vilhancicu populal valverdeiru, que ei ya non recordaba; denominau: EI VÍ U MININU JESÚS.

As letras das cancions popularis tenin mutas variacions. Ca persoa según se creia que s´acordaba o según a sua propia inventiva diba incorporandu versus. Pareci sel qu´a letra du vilhanciu "Ei ví u mininu Jesús" que mus cantaran, era un´a versión de Catalina, madri de Manuel Pascual. Hay quen pensa que a sua madri tamén tuvu mutu que vel cua música du vilhancicu.

Si queréis sabel mais desta actuación asina comu de ca un dus que forman a Capilla Extravagante aquí tenhu, a vosa disposción, u programa:

LA CAPILLA EXTRAVAGANTE.

Si vus interesa u vilhanciu, clicandu sobri u enlaci u tindis:

VILHANCICU: EI VI U MININU JESÚS.

Tamén he editau esti pequenu y artesanal vídiu da actuación, que nun chega a 10 minutus, enu que recolhu dois vilhancicus; un gregorianu y u valverdeiru. U he feitu de forma artesanal, cua cámara de retratus y sin trípodi. Pur isu, ni u soniu, ni as tomas, ni u resultau final son profesionais; u que me obliga a subilu a alta resolución y pur isu, si tarda en cargal; será milhol que dejéis primeiru que se cargui u compretu y dispois velu. Suponhu que sabréis entendelu.



Aproveitu pa deseal a toas aquelas persoas que vus paséis pur aquí, un anu 2011 cheu de muta armonía, pa, abundancia, equilibriu, soidi y felicidai.

11 dic 2010

U Val de Xálima y a sua fala.


Esta obra "U VAL DE XÁLIMA Y SU FALA. PAISAJES DE MI VIDA" a fizu u nosu paisanu Luis Rafael López, participandu enu Programa: Paisajes de nuestra vida, dentru du segundu ciclu da "Aula de la Experiencia", da Universidai de Huelva, duranti u pasau cursu 2009-2010 y baju a coordinación du Sr. Catedráticu
d´aquela universidai D. Jesús Monteagudo López Menchero.
Luis me fizu acreedol un´a copia y me quedí prendau d´ela. Muy a pesal du propiu autol, que antis de que ei leera ni siquera u títulu; cu muta humildai me dicía qu´a treia purque ei había mostrau interés en cunhocel a obra, cuandu él andaba recopilandu datus y sólu le rondaba ena cabeza unha vaga idea du que podría
sel u resultau final.
Me quedí prendau, purque intuía desde ya fai algún tempu que Luis tinha un´a predisposición innata pa contal historias que inda nun había explotau.
Si ben u trabalhu nun é propiamenti un relatu d´aquelis tempus que le tocó vivil de pequenu, sí é un´a forma valenti, meditá y magistral de expunhel fora du nosu lugal y dientri de persoas cultivás, as características físicas, a flora y a fauna, us aspectus mais importantis da geografía e hidrografía; notas relativas a nosa historia, mezclás cuas suas vivencias personais, un´a muy ben documentá exposición sobri a NOSA FALA. Toa a obra adorná cu mutas y muy boas fotus y terminandu cua palreira entre dois velhus, que perteneci a un trabalhu que mei difuntu padri tituló: "Du que en otrus tempus foi Valverdi".
Te doy as gracias Luis, primeiramenti pur u detalli de punhel u brochi cu relatu de mei padri, tamén pur darmi u permisu pa subil a copia a ré de redis cu fin de qu´aquelas persoas que queiran, podan bajala pa sua consulta.
Te sigu animandu pa que algún día mus sorprendas cu esa gracia especial que tes pa plasmal as tuas vivencias de zagal enu nosu valverdeiru.
Nesti bolg tes a porta aberta.
A copia se poi bajal, clicandu encima desti enlaci:
U VAL DE XÁLIMA Y A SUA FALA.
Si sintís curiosidai puru nosu vali, Valverdi, a nosa fala y a sua genti, vus animu a que eitéis un vistazu, tamén podéis bajala pa consulta. Si utilizas parti de ela pa un trabalhu tei, u mínimu que pedimus é que faias referencia a ela y u sei autol.

8 dic 2010

Pelea entri duas mulheris.

Le dicía un´a a otra:
"Anda pai fedionda,
que nun se poi estal u tei lau
purque cheiras qu´atrisondas".
A segunda respondi:
"Pa isu tu que eris un´a foreira,
qu´u tei lau nun se fala mais que de petrineiras.
Que si a petrina de fulanu,
que si a petrina de citanu."
Replica a primeira:
"Isu pa tí que te gusta mais cu pau.
Que en cualquer petrina te gustaría metel a man".
Apareci un´a terceira y pa conformidai de un´a d´elas dicía:
"Cálati mulhel nun le faias casu a esa chispoleta
que nun sabi ni facel puntu pa un´a calceta".

Esta pequena obra inédita perteneci a mei difuntu padri Segundo Corredera.
A vecis se le vinhan coisas a cabeza d´as suas viviencias de pequenu fundamentalmenti, que escribía enu reversu das folhas dus calendarius y otrus papeis de utilidai ya caducá, pa reciclalus.
Fai mutus anus, ena revista ya desaparecía AGATAE; publiquí un artículu utilizandu otra composición sua, que subiré mais adientri, medianti a que, cun muta maestría diba ficendu relación dus motis du lugal. Vistu u interés de varias persoas du lugal, le pidí y colaborí cu él editandu un´a cinta de casseti cua dita relación.
Algun´a otra comu a palreira entre dois velhus a insertí enu anu 1984 a modu de "voz en of" enu vídeu: "VALVERDE DEL FRESNO - HISTORIA VIVA DE UN PUEBLO" U autol se chama Domingo Berrío, filhu de paisanu nosu emigranti, que non vivin ca agora. Desta obra se envió, nun faira inda dois anus, un´a copia a filmoteca de Extremadura.
Destas pequenas composicións tenin copias linguistas que investigan sobri a nosa fala, comu Xosé Enrique Costas y Enrique Gargallo, entre otrus; a us cuais agradezcu de corazón que hayan feitu mención delas en suas obras.
Enu esencial he respetau u escritu de mei padri. Ena estructura du textu he incluíu, pa dali mais movimentu; as entrás de ca un´a das mulheris cuandu van a respondel. En cuantu a grafía, he adaptau algun´as palabras a forma comu ei, personalmenti, creu que deberíamus escribil.
Avisu a navegantis qu´esti blog está vivu y que según voy acaparandu mais lu, voy modificandu us vocablus pa adaptalus as lucis que me van alumbrandu.
Tamén encontraréis otrus que non tenhu claru comu escribilus inda agora y pur isu en ca artículu, inclusu enu mismu artículu poi aparecel de varias formas.
Disculpei estas incertidumbris. Pensei que mus encontramus enu balbuceu du qu´amihán poi sel u nosu Xalimegu escritu.

23 jul 2010

As Ellas. A procedencia du sei nomi.

Tenin claru us investigadoris qu´ena prehistoria u territoriu das Ellas estaba habitau en razón a que existin restus arqueológicus que asina dan fé destis poblamentus tan ancestrais.Enu que creu que nun se ponin d´acordu é ena procedencia du nomi du lugal.

Temus que tel en conta que u nomi apareci, pul u menus; de toas estas maneiras escritu au largu da historia: Elgiam, Elgias Elyas, Elxes, Herjes, Heljes, Herjas, Heljas, Eljas.

Veamus alguns ejemplus.

Pa Domingo Domené Sánchez, enu sei libru “HISTORIA DE LA SIERRA DE GATA”, u lugal das Ellas conta con toas características pa vil d´un poblau vetón y fundamenta a sua postura cua nota 29 escrita ena página 20 du libru dicendu: “Aunque casi todo el mundo (BERJANO, CANILLEROS, VELO Y NIETO,...) identifica a Eljas con Ergastulum, como muy bien dice FRADES GASPAR nadie explica de "dondi sacan tal nomi". Sabemos que existía una gens, algo así como una tribu, llamada Aelciocum (SÁNCHEZ MORENO, E.: Vetones: historia y arqueología de un pueblo prerromano. Madrid, 2000, pág. 233) que podríamos traducir como de los Aelcios, ¿pudieron estos Aelcios vivir en un lugar llamado Aelcia, de donde derivaría Eljas?. En la Edad Media a esta localidad unas veces se le llama Elgias y otras Elyas.

Mais adientri escribi qu´u primel obispu da Ciai (Ciudad Rodrigo), D. Pedro da Ponte, foi confirmau cua bula du papa Alejandro III, ena que se citaban monasterius comu u de “Eltios” que estis monasterius se tenin que entendel comu pequenas igresias pa prestal asistencia religiosa us pastoris qu´anduveran pul estas terras; considerandu qu´u nomi de “Eltios” debía de tratarsi d´un error de escritura cuandu se quería dicel “Ellias”, atravéndusi pul u tantu Domené a dicel que u tal monasteriu se refería a Eljas. Y continúa cu que transcribu da sua man:Creemos que ese monasterio pudo estar en el paraje conocido como San Miguel, en el cercado de “El Rubio” donde la tradición local dice haber existido un poblado, creencia que se ve confirmada por el hallazgo de sillares de muy buena calidad, fustes de columnas y un sepulcro antropomorfo; está además próximo al llamado Camino Real que une San Martín de Trevejo con Valverde del Fresno”. Y finaliza, pa dal mais forza a sua teoría que:Todavía hoy, los habitantes de Eljas cuando hablan de su localidad la llaman, fonéticamente, As Ellas, bastante parecido a las Ellias que proponemos como nombre correcto en la transcipción de la bula papal”.

Florencio-Javier García Mogollón enu sei libru recén editau baju u títulu: “Viaje artístico por los pueblos de la Sierra de Gata (Cáceres). Catálogo monumental.” Dici ena página 104; copiau au pé da letra: “Según opina Paredes Guillén, durante la dominación romana se llamó Ergastulum, que significa cárcel de siervos, de donde derivaría el nombre actual”.

Florentino Parra Iglesias enu sei libru “En el confín de Sierra de Gata”, y tendu en conta u ditu pul Paredes Guillén, deixa enu airi a probabilidai bastanti aventurá de que u gentiliciu “lagarteiru” pudera vil de Ergastulum. “Ergas…ergasteros, lergateros, lagarteros…¿Quién lo sabe?”

Enu privilegiu de confirmación, otorgau pul u Rei Fernandu III “u Santu”, ena fecha de 2 de Abril de 1231, cu que confirmaba us fuerus de Salvaleón; cuandu vai anotandu as lindis du términu de Salvaleón, apareci: “…quomodo vadit recta linea ad Elgiam, exinde per Elgiam ad sursum usqued ad Portum de Ladrones, quomodo dividit cun Navas Frias…”

Pul otru lau, enu sei magníficu y profusamenti documentau traballu sobri SALVALEÓN, publicau u anu pasau enus númerus 12, 13 y 14, con fé de erratas ena página 58 du númeru 15 da revista DETECCIÓN & MONEDAS, u numismátólogu e incansabli investigadol da historia desti u nosu queriu rincón, Enríque Burguet Fuentes, recollía unha leyenda que, según él; se ven contandu de sempris enus fogais y u calol dus braseirus y das chimeneas. Vus anotu u que escribi ena página 15 da publicación 14 de aquela revista:“que el final de Salvaleón se produjo durante una guerra con los vecinos portugueses de la raya, y, que a medida que los portugueses, iban ganando la contienda, los hombres de Salvaleón, quedándose al frente de la lucha, oportunamente, en un último intento de salvación de sus intereses, optan conveniente, dejar escapar a sus mujeres y niños, al pueblo de Eljas, pueblo al que desde entonces se le llamará “las Ellas”, por ellas, aquellas mujeres que huyeron de Salvaleón para refugiarse allí, en las Eljas, por ser el lugar en aquellos instantes, más idóneo y seguro”.

Medianti Decretu de 10 d´Octubri de 1749, u Rei Fernando VI promulgó a creación du Catastro de Ensenada, cu fin de leval a cabu unha reforma fiscal pa sustituil as complicás e injustas rentas pruvinciais pul un solu impostu, a “Contribución Única” que nun se chegó a leval a cabu.

Nesi Catastro de Ensenada, en relación cua villa das Ellas, comenza asina: “En la Villa de las Heljas, del Departamento de la de Alcántara, a veinte y tres días del mes de Agosto de mil setecientos cincuenta y tres años…”

Pa finalizal voy a transcribil u que se dí sobri as Ellas enu “DICCIONARIO GEOGRÁFICO-ESTADÍSTICO-HISTÓRICO DE ESPAÑA y sus posesiones de ultramar”. Se trata de unha obra que recolli información de toas as poblacións de España, foi editá entre 1845 y 1850 pul Pascual Madoz Ibañez y comprendi 16 tomus.

Ena página 469 du tomu VII, editau enu anu 1847 apareci u que sigui: “Este pueblo suele llamarse Herjas y Heljas, variando así la forma de escribirle. En 13 de noviembre de 1340, estando el rey en Valladolid, dio privilegio de donación de la aldea, entonces de Coria, Herjes, al maestre de la Orden de Alcántara Don Gonzalo Pérez y a dicha Orden, con sus términos é con los pobladores que son e fueren, é con la justicia con todos los pechos é fueros é derechos que nos y abemos é aber debemos…”

Quedu aberta a porta au debati, pa que toas aquelas pesoas que lean esti artículu se sintan libris de sacal as suas propias conclusións y vus doi as gracias pul habel chegau hasta aquí.

12 jun 2010

Denuncia de José Luis Martín Galindo.


A mediaus de Maio, D. José Luis Martín Galindo, gran defensol da fala dus tres lugaris que eí he bautizau comu Xalimegu, me envía unha carta cun varius ejemplaris du sei folletu "LA ESTRATEGIA DEL NACIONALISMO GALLEGO EN EL VAL DE XÁLIMA...o las acciones para la absorción lingüistica y cultural de Eljas, Valverde y San Martín de Trevejo".
Dici Martín Galindo que publicó esti folletu pa denuncial y desentrañal as actividais du Bloque Nacionalista Galego(BNG) en colaboración cu ayuntamentu de San Martín de Trevellu; según se dó conta cuandu víu ena prensa qu´u BNG a mediaus de Diciembri du anu 2009, había presentau unha enmenda enu Congresu dus Diputaus au proyectu de reforma du Estatutu d´Autonomía de Extremadura, que se tramita enas Cortis de España pidindu u recuñocimentu da Fala.
Comenza u sei traballu cua pregunta "¿Por qué publico este folleto?"
Contestandu que, enu anu 2007 envió au Presidenti da Junta de Extremadura, grupus parlamentarius da Asamblea de Extremadura y a otras Institucions extremeñas, un informi sobri as pretensions du nacionalismu galegu enus tres lugaris. Pretensions que se confirman cu registro pur parti du BNG enu Congresu dus Diputaus, da enmenda pa que se recuñoza y proteja "A Fala" enu novu Estatutu de Extremadura que se tramina enas Cortis.
Enu folletu publica as actividais qu´us nacionalistas galegus venin desarrollandu desde 1990, pa colonizal linguisticamenti y culturalmenti u nosu territoriu.

28 may 2010

U escudu cuas armas dus Duquis de Medina de Ríoseco.

Hasta hoxi, a casa, na calli Ramón y Cajal, da familia Frade Claros; figura nus folletins comu casa señorial du siglu XVIII, "Casa de los Frades" cu "Escudo de los de Medinacelli", y asina aparecía tamén ena ficha du inventariu du patrimoniu históricu extremeñu da Junta de Extremadura.
Primeiru, pensu que deberíamus de chamala casa de los Frade; o casa dus Fradi quitandu a "s" du final, porque us propietarius levan u apelliu "Frade" en singulal.
Falandu du escudu, tamén teñu as miñas diferencias cu que se ven dicendu y escribrindu.
Levu cerca de dois anus estudiandu sobre esti tema y d´unha coisa estoy seguru. As armas du brasón non representan u linaji da Cerda. A esti linaji, us Reis Católicus, na persoa du V Condi de Medinaceli, chamau don Luis de la Cerda, nu anu 1479 otorgaran u títulu ducal. Duquis de Medinaceli.
Siguindu a ciencia heráldica, u brasón dus de Medinaceli
é d´esta guisa: "Escudo cuartelado: 1 y 4: partido de gules con un castillo de oro aclarado de azur y de plata con un león rampante de gules coronado de oro (Castilla y León); 2 y 3: en campo de azur tres flores de lis de oro, bien-ordenadas (Francia)".
Pa entendermus falandu du lugal; us de Medinaceli, usan un brasón que está dividiu en cru. Enu primeiru y enu cuartu campus temus un castelu amarelu sobre un fondu colorau y un león tamén colorau sobre fondu brancu. Enus campus dois y tres temus tres froris de lis, ben colocás encima de un fondu azul. Miréi a figura 1.
Comu A CRÓNICA me encorseta u traballu, sin mais vo a u meollu, non sin antis ficel patenti u mei agradecimentu a Inmaculada y Pacu que m´ abriran sin niñunha traba, as portas desta singulal casa y dejaran que estudiara sin acotarmi u tempu a vasta retahíla de documentus que puseran enas miñas mans y que foran certeirus pa darmi a lu sobre u tema.
Si mus fijamus na segunda figura, y copiamus au pé da letra, da página 83 du Diccionariu dus hermanus García Carraffa, tomu 29, edición de 1956; vemus: "La rama de los Duques de Medina de Ríoseco usa las armas del Infante don Fadrique, Maestre de Santiago, que son: Escudo mantelado 1º y 2º, de gules, con un castillo de oro, y la manteladura de plata, con un león rampante de gules".
En "román paladino", escudu mantelau é aquel que enu mediu de arriba empeza unha raia vertical que mentras baja se parti en duas líneas tortas que buscan us dois laterais du escudu.
Us duquis de Medina de Ríoseco venin da segunda rama real de Castilla. Esta rama a encabeza u fillu que tuvu u Rei D. Alfonsu XI cu doña Lionol de Guzmán. Esti fillu se chamaba don Fadrique, Mestri da Orden de Santiagu, que foi mortu pur ordin de sei hermanu u Rei don Pedru I "u Cruel". D. Fadrique foi padri de dois fillus y unha filla. A sua morti, sigui u linaji sei fillu, que se chamaba Alonsu Enríquez y que tuvu 12 vástagus entre fillus y fillas.
Cu esta proli y sendu genti tan principal tuveran que desparramarsi mutu.
Enu catastru de Ensenada que figura nu archivu históricu municipal de Valverdi du Fresnu apareci D. Antonio Henríquez, viciñu de Salamanca, que percibía un censu impostu sobre us bienis de propius du nosu lugal.
Nu mismu catastru figura D. Joseph Orttigosa, cuñau de D. Antonio Henríquez que gañó un pleitu na Real Audiencia de Valladolid pur u que, entre otrus bienis du sei difuntu sogru D. Antonio Nicolás Henríquez de Guzmán, le deran a casa sita ena calli da Igresia du nosu lugal, pur sel curadol dus seis cuñaus, Enríquez; menoris de edai.
A familia Frade ten un inventariu tasau, pa dividil y repartil us bienis que dejó un antecesol da familia; u doctol D. M iguel Carrasco Alonso, que morreu en 1864. Nesti documentu aparecin cubertus, entre elis seis cutelus cu mangu de prata que levan grabau u nomi D. Antonio Henríquez.
Falandu de novu du escudu. Enu da casa dus Fradi, figura 3, cus retoquis de colol qu´ei fici sobre a fotu, siguindu a definición dus hermanus García Carraffa; vemus cu león mira pu otru lau, que será debiu a qu´u canteiru u copiara de un sellu o anelu, ondi as armas se graban u revés.
De toas as maneiras, a casa está ondi antis pudera chamarsi a calli da Igresia, ten escudu cuas armas dus Enríquez y está timbrau cu coroa.
As coroas igual qu´otrus elementus da heráldica son diferentis si se fala de marquesis, condis o duquis. Nesti casu, a coroa que timbra u escudu da casa dus Fradi é unha coroa ducal.
Resumindu, u escudu leva as armas dus Enríquez de Castilla y enu timbri unha coroa ducal que mus fala dus duquis de Medina de Rioseco y non dus duquis de Medinaceli.

19 may 2010

"Entre línguas".

U pasau 15 de Maio, día de San Isidru, as oitu y media da tardi, ena sala du Centru Social Integrau, situ ena Calli Levadiña, y formandu parti dus actus du 3º Xálima Cultural, qu´organiza u Ayuntamentu de Valverdi du Fresnu, du 14 au 21; foi presentau pur Joao Aveledo, Eduardo Maragoto y Vanessa Vila Verde, autoris da obra; a película cu títulu: ENTRE LÍNGUAS.
Nesta obra sayin falandu viciñus de lugaris fronterizus cun Purtugal, das pruvincias de Zamora, Cacris, y Badajó; entre elis, viciñus das Ellas, San Martín de Trevellu y Valverdi du Fresnu, dandu as suas opinions de pur qué falamus asina y de ondi mus poi vil esta fala.
Tamén cua película, proyectaran un documentu que termina cua entrevista feita a Xosé Henrique Costas, Profesol da Universidai de Vigu; principal defensol da procedencia galega da nosa fala, quen manifesta qu´a nosa terra foi poblá pur galegus y leonesis, us cuais se mezclaran cuas persoas que pur entoncis vivían nesti valli.
A obra ten duas partis. Unha primeira oblea (CD), a modu de reportaji recorrendu us pueblus fronterizus y unha segunda incluindu entrevistas que quedaran fora du reportaji y chaman us autoris "documentos". Si alguén tuvera interés pur esta obra, a tenin posta a venta.
Aquí siguiu pudeis vel unha mostra du reportaji.

5 may 2010

Otrus Idiomas

Tendu comu pretestu a celebración du día du libru; a finais du pasau mes d´Abril; a Escuela Oficial de Idiomas de Plasencia levó a cabu pur tercel anu siguiu a actividai de Talleris: "Otrus Idiomas". Esti anu us talleris foran de árabi, fala, lenguaji de signus y rusu.
Ena Escuela Oficial de Idiomas se ensina alemán, francés, inglés, italianu y purtugués y desean, cu estas actividais, cuñocel y acercarsi a otras lenguas, que son a manifestación da diversidai de culturas da humanidai y baju a premisa de que toas elas tenin u mismu valol, porque toas son unha seña de identidai das comunidais que as falan y acercarmus a elas é chegal a ca unha desas comunidais y sabel un poicu mais de nos mismos; tal y comu me dicía u coordinadol D. Federicu Alonso u 28 d´Abril, día que tuvi u honol de participal enus talleris cua presentación da fala das Ellas, San Martín de Trevellu y Valverdi du Fresnu y as suas variantis lagarteira, mañega y valverdeira, según u lugal enu que se fali.
Ademais de dal a cuñocel a nosa fala y de interpretal cua ajuda da miña paisana Antonia Carrasco Andrade u "diálogu d´unha parella de octogenarius", que perteneci a obra de Isabel López Lajas, nacía en Valverdi du Fresnu enu anu de 1884 y que morreu enu anu de 1967. Obra publicá baju u títulu Seis sainetes valverdeiros, pur Henrique Costas González, - Edicions Positivas - en Febreiru de 1998. Tamén fici pa velu enu tallel da fala, esti videu que he subiu a youtube baju u títulu Otrus Idiomas.

3 mar 2010

Us Ministrís da Serra.


U pasau Sábadu, día 27 de Febreiru, a isu das seti y media da tardi, en a Igresia Parroquial "Nosa Senhora da Asunción" asístí au magistral concertu de música sacra dus siglus XV y XVI cun a que nus deleitaran US MINISTRÍS DA SERRA.
Comu reza en u folletu que nus deran antis de comenzal u concertu, us ministrís eran músicus profesionais que a petición de us cabildus das catedrais, as hermandais religiosas o as parroquias, tocaban en distintas celebracions religiosas, así comu en bautizus, bodas, enterrus a petición de particularis.
US MINISTRÍS DA SERRA e un grupu que naci comu idea de u nosu paisanu Manuel Pascual, cun u fin de rescatal aquela velha tradición. Esti grupu musical ademais de revivil un´a antigua profesión descunhocía en estis días, tamén nus deleitan cun us medievais acordis que sayin de instrumentus tan extranhus hoixi pa nos comu son: A espineta, a chirimía y u sacabuchi.
U concertu u titularan "Agenda defunctorum" cun u que conmemoran us 450 anus da morti du compositol extremenhu Juan Vasquez, que naceu en Badajoz a principius du siglu XVI. A Agenda defunctorum e un´a obra de esti autol.
U grupu musical creau pul Manuel Pascual, baju u nomi de US MINISTRÍS DA SERRA u componin:
Linde Van der Veken, que naceu en Flandes y é licenciá en Musicología pul a Universidai Católica de Lovaina (Bélgica).
Jesús Alberto Domínguez Pérez, de Cáciris. Diplomau comu Maestru en a especialidai de Educación Musical pul a Universidai de Extremadura.
Félix Alberto García Hidalgo Barquero, de Don Benitu. Licenciau en Historia y Ciencias da Música pul a Facultai de Geografía e Historia de Salamanca.
Manuel Pascual. Terminaus us seis estudios de Música Clásica, fizu a especialidai en dirección e interpretación da música antigua en u Departament de Músique Ancienne de Toulouse (Francia), dispois en u Conservatoire de Músique de Ginebra (Suiza) y en a Iniversidai suiza "Schola Cantorum Basiliensis". A pesal de sel un zagal novu ten un´a larga carreira musical habendu grabau 8 discus, feitu bandas sonoras en varias películas y obras de teatru.

25 feb 2010

IV Semana das Lenguas.

A Escuela de Educación Infantil y Primaria "ALFONSO VIII" de Plasencia, esti anu celebra desde u día 22 de Febreiru hasta u día 26 du mismu mes a "IV SEMANA DE LAS LENGUAS".
U Directol de esta Escuela D. Javier Juanals ha ditu que dandu a cunhucel oitras lenguas y oitras culturas, se ensina a us zagais y as zagalas a convivil en a diversidai y a sabel respetal a oitras pesoas y oitras culturas.
As actividais de esta presente semana se centran na FALA, U COREANU, U ROMANÍ, U ALEMAN y U LENGUAJI DE SIGNUS.
U día 22 de Febreiru se dedicó a FALA y tuvi a enormi satisfacción de participal a u largu de toa a minhán departindu cun us alumnus de ditu Centru.
Comu complementu edití un vídeu utilizandu comu guía de partía un´a presentación que en u 2001 fici pa a Asociación de vicinhus de u lugal.
He subiu un´a versión adaptá pa internet a Youtube que vus pegu aquí bebaju pur si tindis interés en vela.

A u largu de a media hora de u recreu, se ficu nu patiu de a Escuela a Gran Pegá de saludus, que cunsistía en completal un gran mural cun distintas expresión das diferentis lenguas que se tratan en a semana.
Oitras pesoas que participaran a u largu de a minhán dedicá a FALA foran, u Administrativu de u ayuntamentu de San Martín de Trevellu Carlos Máquez y as nosas paisanas Sara e Inmaculada, duas maestras que traballan en a Escuela "Alfonso VIII" y que nus deleitaran cun un´a entrañabli adaptación en FALA, feita pur elas mismas; de u popular contu infantil "CAPERUCITA ROJA".
Si queréis sabel algu mais en relación cun esta Semana, tindis a posibilidai de consultal as nuticias de Extremadura du día 24 de Febreiru, a partil du minutu 13:30 de u vídiu que tamén vus incluyu agora, o ficendu clic sobri u nomi da Escuela que apareci en u comenzu de esti escritu.

Noticias de Extremadura. Informativo Territorial de Extremadura. (24/02/10)


31 ene 2010

A FALA, UNMA LENGUA ATRAPÁ NU TEMPU.

A fala unma lengua atrapá nu tempu.
Se trata de un reportaji de Jero Moreno que foi emitiu nu programa "La 6ª. Noticias".



Aquí tes oitru vídeu sobri u Valverdeiru, u Lagarteiru y u Manhegu, as tres maneiras de falal a nosa FALA que ei bauticí na minha página personal sobri u nosu lugal comu XALIMEGU. U bautizu tuvu éxitu. Ya se encontran traballus sobri A FALA na Internet, baju a denominación XALIMEGU.

26 dic 2009

De noblis valverdeirus.

U linaji Cid en u nosu lugal.

Mutas vecis, u mei interés en indagal sobri un asuntu determinau ten a sua motivación en as pincelás que sobri u particulal da u nosu paisanu D. Florentino Parra, en us distintus traballus publicaus sobri u nosu lugal y u sei entornu. “EN EL CONFIN DE LA SIERRA DE GATA”, impresu en Cáciris, en u anu de 1993, cun referencia a us noblis que viviran en Valverdi, dici D. Florentino, na página 21 “Además del ya citado don Juan Cid de Orta, del que sabemos tan poco,…”

Uma vez que D. Florentino encendi a mecha, u mei interés é seguil aportandu aceite a candela pa mantel a luz que ilumini a us que queiran profundizal; en esti casu, en relación cun us noblis que alguma vez residiran aquí.

De entre elis, temus a uma familia que perteneceu a u linaji Cid.

Us hermanus García Carraffa en u tomu vinticuatru de u sei “DICCIONARIO HERÁLDICO Y GENEALÓGICO DE APELLIDOS ESPAÑOLES Y AMERICANOS”, impresu en Madrid en u anu de 1926, comentan que había varias ramas cun u apelliu CID aunque nun tinhan relación de parentescu entre elas. Alguns miembrus de as lineas que moraban en dois concellus du partiu de Orense probaran a sua fidalguía duranti us siglus XVI, XVII y XVIII en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid. Duas líneas galegas se foran a vivil a primeira a Orense y a segunda a Portugal.

A finais du siglu XV, uma familia Cid, que tal vez descendera de a casa galega, ya vivía en Zamora.

A esta familia de Zamora perteneceu Hernán González Cid que casó cun Joana da Silva; que pur u que he podiu sabel, da documentación consultá na Real Audiencia y Chancillería de Valladolid; viviran na ciai de Lisboa. Foran padris de Joao González Cid que se uníu en matrimoniu cun Lionor Dias y tuveran un fillu chamau Antonio Dias Cid que cun María de Horta, sua esposa, procrearan a Miguel, a Juan, a Josefa María y a Jorge Cid de Horta.

É posibli que Joao y Lionor se vinheran a vivil a Valverdi en compañía de u sei fillu Antonio, a sua nora y netus, a finais du siglu XVI y que en esti lugal ostentaran certa notoriedai ya que a mayoría das zagalas nacías a finais de esti siglu y a primeirus du siguienti, que se bautizaran en a Igresia Parroquial, levaban pur nomi “Leonor”.

U netu Miguel, figura comu padrinhu de bautizus en Valverdi a primeirus du siglu XVII y Jorge, foi vicinhu de Valverdi que ganhó u día 7 de Diciembri de 1625 uma ejecutoria de nobleza en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid.

Entre us fundamentus que se alegan na ejecutoria de nobleza, se dicía que se distinguían en u reinu de Portugal de us plebeyus en as ropas - vistían toa clasi de génerus de sedas - nun pagaban impuestus, comu tamén se sabía que nun pagaban en Valverdi, ni en Zamora; dondi había siu admitiu en u gremiu de us fillusdalgus de sangri, realizandu oficius públicus honrosus de esti estau y gremiu. Ademais, us testigus lisboetas acreditaran que u sei bisabuelu Hernán González foi caballeiru du “Habito de nosso Señor Jesus Cristo”.

U Habito de nosso Señor Jesus Cristo foi creau en Portugal pur u rey D. Denis, cun u fin de preserval u patrimoniu y u espíritu da malográ Orden de us Templarius, sendu confirmá esta nova Orden por a bula du Papa Juan XXII en 14 de marzu du anu 1319.

Jorge foi padri de Juan Cid de Horta, u nobli que menta D. Florentino en u sei libru. Esti D. Juan Cid de Horta, tal vez se volvera a Zamora duranti certu tempu, dondi ejercería en calidai de Regidol de dita ciai. Se sabi tamén que levantó uma companhía de Cabalus Corazas, habendu empenhau toa a sua hacienda en esta empresa, cun a que sirviu comu Capitán duranti seti anus a u reinu, hasta que foi feriu y morreu das secuelas das lesions, dejandu a sua mullel viuda cun cincu fillus.

Ésta era Dª. Mariana de Ledesma, en nomi da cual un de us cincu fillus, que se chamaba D. Juan Cid y Ledesma; solicitó carta requisitoria de fidalguía alegandu que en u anu de 1642 entraran us portuguesis en Valverdi, saquearan a casa de us seis padris, les robaran, levándusi to u que en ela tinhan: mueblis, ropa branca, joyas de prata y de oiru, trigu, tapicerías y papeis, especialmenti a carta de fidalguía; ademais de verterlis u vinhu y u aceiti y dejandu toa a casa arrasá igual que as du restu de u lugal. Esta incursión, foi uma de tantas que a u largu de a raya se ficeran cun motivu de a Guerra de Secesión portuguesa, que tuvu iniciu en u anu de 1640. Comu consecuencia de éstas, a viuda quedó en indigencia, contandu comu medius de sustentu umas fincas cerca da fronteira, que nun explotaban pur meu a que volveran a entral us portuguesis ficendu de as suas.

Aquel fillu de D. Juan Cid de Horta, chamau D. Juan Cid de Ledesma se casó cun María Carrasco, cun a que tuvu a D. Juan Cid y Carrasco, a u que, de u sei matrimoniu cun Dª. Petronila Valdenebro; le naceu D. Juan Cid Valdenebro. Soy de a oponión que a casa que apareci en u Catastru du Marqués de Ensenada a nomi de D. Juan Cid de Horta, debería figural a nomi de u sei netu D. Juan Cid Valdenebro, ya que D. Juan Cid de Horta viviu na primeria mitai du siglu XVII y u Catastru é de mediaus du siglu XVIII.

U netu de D. Juan Cid de Horta, se uniu en matrimoniu cun Dª. María Vera y Macacho. Ésta pertenecía a familia de us Macacho residentis en Valverdi, de entre us que apareci en u Catastru de Ensenada D. Blas Silverio Macacho, en u apartau de “Notarios Apóstólicos”; cun a profesión de Procurador y Abogado. Otru Macacho, que se chamó D. Cristobal José Posadas Macacho apareci comu Alcaldi y Castellanu du Castelu y fortaleza de a Villa de Curiel y Regidol de a Casa du Excelentísimu Sr. Duqui de Bejar, en u anu de 1735.

Du matrimoniu de Juan Cid Valdenebro y Dª. María Vera y Macacho naceran us hermanus Blas y Juan Cid y Vera.

Blas Cid y Vera, graduau pur a universidai de Salamanca, siguiu us pasus de us seis antecesoris, comu así se acredita en uma petición de examen de Abogau, que elevó en u anu de 1785 ante u Real Consellu de Castilla.

Estis dois hermanus valverdeirus Blas y Juan, presentaran en un pleitu de fidalguía, en u anu de 1788 en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid, a ejecutoria ganhá pur u sei cuartu abuelu Jorge Cid de Horta, en u anu de 1625.

18 nov 2009

US NOMIS DAS CALLIS EN VALVERDEIRU.


Si non recordu mal, a primeira calli que u ayuntamentu le asignó u nomi en valverdeiru é unma que está detrás da praza du Santu Cristu y perpendiculal a Avenida del Espiritu Santo.
U primel nomi que se do a aquela calli foi u de Dª. Pilar Montero Fandiño, pero agora esta calli se chama CALLE US MUNHUS.
Depois, nu anu 2004, u plenu du ayuntamentu en sesión de 21 de Diciembri acordó dal u nomi de CALLE U EMIGRANTI a que hasta entoncis era cunhocía comu Travesía de la Cañada.
A primeirus de esti anu, mais concretamenti u día 20 de Eneiru u ayuntamentu en plenu, acordó denonimal en "A FALA" seis vías públicas, aproveitandu que, pur entoncis se desarrollaba un Tallel de Empleu Plurirregional, que comu "Sierra de Gata II" y na especialidai de alfarería fician entre otras coisas placas de cerámica cun us nomis das callis.
A u mei parecel, consideiru que esti últimu acordu ha siu u mais completu, non pur u númeru de callis as que aproveitandu a confección das placas en cerámica se les do u novu nomi en Fala o en unma das suas variantis, u nosu valverdeiru; sino porque tamén se acordó cun u nomi, cambial a u valverdeiru a denominación da categoría da vía pública.
Me explicu, nus acordus anterioris solu se pusu en valverdeiru u nomi, pero a CALLE se sigui chamandu CALLE, cuandu u mais acertau hubera siu, cambial tamén CALLE pur CALLI.
En esti últimu acordu digu que se cambió tamén u tipu da vía pública a u valverdeiru, é dicel: CALLI, PRAZA...
Veamus cualis son:
PRAZA DA CONSTITUCIÓN.
PRAZA DU SANTU CRISTU
CALLI 1º DE MAIO.
CALLI SALVALEÓN.
CALLI SAN PEDRU D´ALCÁNTARA.
RINCÓN DU FORNU.
Agora habrá opinons pa tos us gustus, alguén pensará que sería millol que se escribiran tamen en castellanu, oitrus que ¿por qué non se cambian as denominacions de toas as callis na Fala?, oitras dirán que vaya manía de andal sempris cambiandu u que ficeran us de antis. A mí personalmenti, me gustaría que se puseran as cerámicas y en relación cun us nomis sería interesanti rescatal nomis de callis cun muta solera nu lugal, das que si preguntamus as persoas mais veteranas du lugal, inda é muy posibli que recordin cualis eran, comu: Calli Larga, Calli As Parras, Calli da Iglesia, Calli de Arriba ó Calli Porta de Arriba ó Porta de Arriba, Calli Larga de Arriba, Calli du Barrosu, Calli du Pósitu, Calli Aduana, Calli da Cárcil, Calli da Devesa, Calli da Fonti, Calli da Praza, Calli du Castelu, Calli Nova, Calli San Sebastián.
Nota.- A fotu que ilustra esti traballu é propiedai de Luis Bellancu y representa unma vista da Calli Larga.

7 jul 2009

VALVERDI. ¿Pur qué a chamamus Valverdi du Fresnu?

¿De ondi ven u nomi du nosu lugal?
Hay varias opinions, mais comu hasta agora nun tenhu cunhocimentu de que se haya publicau ninhunma que se basi en documentus totalmenti certeirus sobri u “nomi” y sobri u “apelliu” de Valverdi, voy ei tamén, en razón a u que conhozu; a lanzal a minha hipótesis.
U día 10 de juniu de 1992, na sección Tribuna du diariu HOY aparecía, baju u títulu: "Sobre los orígenes de Valverde del Fresno", firmau por David Piñero que, entre otras coisas, dicía:
"Gracias a los trabajos de investigación de Enríque Burguet Fuentes, que durante largos años ha visitado bibliotecas y archivos, buscando en estanterías y viejos armarios, podemos saber hoy de dónde le viene el nombre a nuestro querido pueblo.
.../...
Vaya en este escrito nuestro agradecimiento a Enríque Burguet Fuentes, por su preocupación en la ardua labor de indagar en el túnel del tiempo, sacando a la luz mucho de la oscuridad que envuelve nuestro pasado".
Nu artículu se dicía que u nomi de Valverdi le vinha de un fresnu que había nu mediu da praza, según figuraba nas "Relaciones Topográficas de los Pueblos de España"; obra que pudi estudial fai poicu, gracias a desinteresada colaboración que me ofreceu Enríque Burguet con quen me sintu en deuda.
Nú prólogu du libru: “Relaciones Topográficas de los Pueblos de España. Lo más interesante de ellos”, escritu pur D. JUAN ORTEGA RUBIO, Catedráticu de Historia de Espanha na Universidai Central, editau nu anu de 1918; manifesta que as Relacions se ficeran en razón a distintas órdinis du Rey Felipe II, en us anus de 1574 a 1578. Us originais de estas Relacions se conservan na Real Biblioteca de San Lorenzo del Escorial.
Nu foliu 19 du tomu VII dici: “Descripción de la villa de Valverde por el rector Velasco.»
U rectol Velascu comenza dicendu:
“Valverde.
En la sierra de Gata, provincia de Extremadura, hay una villa de 600 vecinos, que es de la Orden de Alcántara y del partido de Gata, fundada no hace 200 años y poblada por los vecinos de otra villa que se despobló y cuyo nombre era Lalnaleón, a la cual el autor del Pontifical llama equivocadamente Monleón, distante de la primera 3 leguas, también de los restos de otro pueblo que se despobló del mismo modo y distante una legua de Valverde que se decía Torre de la Mata. Tomó el nombre de Valverde por el sitio en que se halla fundada, siendo de notar que en medio de la plaza hay rica y abundante fuente de agua, la cual está al pie de un fresno muy grande, cuyo tronco tiene 42 pies de a diez puntos de gordo, y dentro de dicho tronco, que está hueco, pueden caber 5 o 6 personas.
…/…”
U autol du Pontifical, y u rectol Velasco se equivocaran na lectura das respostas de Valverdi, ya que ni se trataba de Lalnaleón, ni de Monleón, comu suponhu que vus habréis dau conta. Era Salvaleón.
Según estas respostas que se deran as cédulas requisitorias du Rey Felipe II, vemus que Valverdi se chama asina pur u sitiu ondi se encontra enclavau.
Tamen pensaríamus, que u apelliu Fresnu le ven pur u árbul que se encontraba nu mediu da praza, que era bastanti singular pur a sua envergadura; sinembargu, na relación solu se nombra a u lugal pur u nomi. Nu restu du textu que fala du lugal, en ninhun párrafu apareci Valverde del Fresno; solu dí que está en a Serra de Gata, provincia de Extremadura.
¿Cómu aparecía u nosu lugal nus documentus oficiais?
Dejandu aparti as grafías mais u menus acertás de Balverde, Valberde, Valverde; en un documentu poi aparecel escritu de varias formas distintas.
Veamus:
Archivo General de Indias. Sección Contratación 5219, N.1.R.3.
Esti documentu trata de un expedienti de información y licencia de pasajeiru as Indias. U pasajeiru era u nosu paisanu Pedro López. Está fechau nu anu de 1557. Era un criau de Antonio Rosales. Contadol de Guatemala.
U foliu primeiru comenza: “En la villa de Balverde que es de la orden y partido de Alcántara…” Si siguimus leendu u documentu volvi a aparecel solu Valverde y volvi a dicel igual que en un foliu primeriu que é da “Orden y partido de Alcántara”.
Fala solu de Valverde, igual que en as Relacions de Felipe II, escritas vinti y tantus anus depois.
Na Real Chancillería de Valladolid, na sección de Hijosdalgo, encontramus unma carta requisitoria de Hidalgía, de 1671, de D. Juan Cid de Orta, pur habela quemau u Rebeldi Portugés. Nesti documentu encontramus “Balberde, Villa de Balberde, Villa de Valberde de Alcántara, Villa de Balberde de Alcántara tierra de Sierra de Gata”.
En 1726, un vecinho vendi a otru un asentu de munhu de pan muel, cun u sei terrenu a u sitiu chamau “Los Montejos”. Escritura que fai u escribanu du ayuntamentu D. Silvestre Carrasco. A escritura comenza: “En la Villa de Valverde, a treinta y uno del mes de…”
En 1735, dois vecinhos que foran Alcaldis nu anu anteriol, otorgan podel pa sel representaus na Real Chancillería de Valladolid. U documentu empeza: “En la Villa de Valverde, a dos días del mes de…”
Na Real Chancillería de Valladolid, encontramus un extensu pleitu entre dois cunhaus nu que apareci Valverdi asina:
“…/…
A los señores Alcaldes Ordinarios, o sus Lugar Tenientes de la Villa de Valverde del partido de la ciudad de Coria...
…y tierras en la Villa de Valverde
…Zenso de Valverde
…Apoderado y vecino de Valverde Franciso Sevillano.
…y vecinos de Valberde en la Sierra de Gatta.
…sobre los propios y rentas de la Villa de Valverde de la Sierra
…con facultad real contra la Villa de Valverde de la Sierra de Gata”.
Veamus de novu.
Nu númeru 68 da revista Alcántara Enero-Junio 2008, apareci u artículu: “Orígenes históricos y pervivencia de “A Fala”” de D. Domingo Domené Sánchez.
Dici D. Domingo Domené que nu siglu XII duranti a repoblación de estas terras se puseran de acordu u obispu da Ciai (Ciudad Rodrigo) cun u de Coria y cun a Ordin du Hospital; marcandu us límitis de ca unma das diócesis, aceptandu a diocésis de Coria que as iglesias de Trevellu y Fresnu (Fraxinete), pasaran a diócesis da Ciai. Dicía que Fraxinete estaba a u suroesti das Ellas y que en fecha descunhocía dejó de sel da Ordin du Hospital pa sel de realengo y cuandu as Ellas dejó de sel de Coria pa agregarsi a encomenda de Salvaleón a que pertenecía (Valverde de la Sierra); as duas “El Fresno” y “Valverde de la Sierra se uniran pa formal u que hoixi se cunhoci comu Valverde del Fresno.
Apunta u señol Domené que U Fresnu se debería de encontral na zona cunhocía comu A Cañá.
Tumba antropomorfa na zona da Cañá.
Creu que cuandu se apunta que u nosu Valverdi, algunma ve se chamó “Valverde de la Sierra, debi de entendersi comu unma maneira resumía de dicel “Valverde de la Sierra de Gata”. Nun debemus dal mutu créditu u nomi Valverde de la Sierra sin mais pa u nosu lugal, ya que Valverde de la Sierra existía, pero nun pertenecía a entoncis provincia de Extremadura. Valverde de la Sierra era y é actualmenti un lugal da provincia de León.
E mais lógicu pensal que se le chamaba y se solía escribil comu Valverde y que pa diferencialu de otrus Valverdis se anhadían us complementus “de la Orden de Alcántara, tierra de la Sierra de Gata”, tamén “de la Sierracuandu ya se había identificau a u lugal en otra parti du documentu.
U que está claru é que nu siglu XVI, que tinhamus un fresnu hermosu na praza, as referencias a Valverdi, que abundan nus documentus civís, destacan pur a ausencia du Fresnu nu nomi.
Pur u tantu siguindu a pista du señol Domené, é muy probabli que us primeirus documentus que falin de Valverde del Fresno se encontrin nus archivus eclesiásticus y que estén ficendu referencia a Valverdi a partil du momentu en que se despobla U Fresnu y us seis moradoris se venin pa u nosu lugal; mentras que nus documentus civís hasta avanzau u siglu XVIII nun fora tan común identificalu de esta guisa, comu hemus vistu. Nomi que pudu dil trascendendu desde a Iglesia hasta us vicinhus y finalmenti a us estamentus civís debiu seguramenti a influencia positiva que poicu a poicu fora ejercendu a coincidencia du árbol da praza, según diba ficéndusi mais singular, pur a sua longevidai y a envergadura que cun us anus diba collendu.
Comu hay muta posibilidai de que a famosa fonti que se nombra nas “Relaciones topográficas de los pueblos de España”, siga nu subsuelu da praza, u que procura a humedai suficienti pa que un fresnu se dé con muta facilidai; nun estaría de mais volver a rehabilital un fresnu nu mediu da praza. Idea que tamén se apuntaba nu artículu du diariu HOY, de fecha 10 de juniu de 1992. Nas inmediacions du fresnu podría instalarsi un atril informativu nu que aparecera u comenzu da descripción de Valverdi según aparecía nas “Relaciones Topográficas de los pueblos de España”.
Esti fresnu podría engalanarsi tamén nas festas navidenhas y sempris sería milhol que cortal un abetu ca fin de anu.

5 mar 2009

AS PÉLUMIS.

Fai cerca de cuatru anus Enrique Burguet Fuentes me dó duas fotografías de unma pedra que le había chamau mutu a atención postu que estaba labrá artificialmenti desde tempus ancestrais.
Acompañaba as fotus cun un pequenu traballu, en dois folius, a unma sola cara; nu que describía a pedra, aportandu a sua hipótesis sobri a posibli utilidai que le deran us antiguos.
Moviu pur as suas pesquisas y en razón a que él ya nun se acordaba ondi había feitu as fotus, me pusi a caminhar pur a zona ondi pensaba que pudía estal ubicá; tomandu únicamenti comu referencia un pequenu trozu da serra que aparecía nu fondu de unma das fotus.
Estuvi varias minhás merodeandu sin chegal a dal cun u que buscaba, pero ca pasu que daba me acercaba mais a ela, moviu pur unma forza extranha, que me levaba hasta a sua posición.
Finalmenti pa minha sorpresa, guiau pur unma certa intuición, me subí encima de uns barrocus, y a vista se foi, comu si supera de sempris que alí se encontraba; a fijarsi sin duda ninhuma sobre aquela enigmática pedra que estaba esperándomi na finca du arroyu Castañu, nu términu das Ellas, sabi Dios cuántus centus de anus.
Na mais toparmi cun ela, algu despertó nu mei interiol un afán desmesurau pur dal cun a utilidai pa que foi feita. Estuvi mutu tempu dandu voltas u tema; diva y volvía a dil u sitiu, pero sempris u regresal de alí me quedaba umna certa inquietud nas minhas entranhas.
Ficía fotografías das inmediacions. Estuvi cun us amus da finca, que me deran toas as facilidais pa entral y ficel de ela cuantas fotus quisera.
Mutas vecis estuvi tentau de falal da pedra tomandu comu própias as referencias de Enrique. Otras me frenaba sintindu un gran empuji que me levaba a leel y sabel sobri us primeirus pobladoris de estis lugaris y a suas costumbris. Esa misma forza me levaba unma y otra vez a visital y escudrinhal pur us alrededoris.
Encontrí tumbas antropomórfas que me falaban dus visigodos, tamén ví sobri u terrenu unma bandeja feita en granitu, a ras du solu, que pur aquí alguns me dicin que se chama "lagareta", otrus simplementi "pila".
Inda nun me daba pur contentu cuandu nas últimas vecis que andaba escudrinhandu, me dí conta que fora da finca y lindandu cun a pared Norti da misma, se encontraba un solu de granitu cun duas incisions perfectamenti feitas, y paralelas entre elas. Ambas tinhan a misma forma y tamanhu y me daban a sensación de que a sua utilidai podría habel siu pa introducil algún tipu de posti que se levantara verticalmenti sendu de cada umna de estas incisions.
Na parti Sur du solu encontrí un canal. Cuandu estaba ensimismau dandu voltas a esti novu hallazgu, ví que na pared que lindaba cun u solu había umna pedra formandu parti da pared que estaba labrá y pur a forma pudría tratarsi de algún tipu de contrapesu.Tos estis hallazgus me levaban hacía un mismu caminhu que me alejaba ca vez mais du que inicialmenti había moviu u mey interés. Pur istu me pusi en contactu cun Enrique y le mandí fotus dus meis hallazgus pur si él tinha a oportunidai de entrevistarsi cun persoas entendías en temas arqueológicus u etnográficus que mus alumbraran sobre to istu.
Sentía gran desazón pur u tema y falandu cun Luis Miguel, Técnicu da Mancomunidai de municipius da Serra de Gata, ésti do parti das minhas preocupacions a us Técnicus du Area de Rehabilitación Integrada, que enseguía contactaran cunmigu y vinheran a visital u terrenu.
Isabel falaba cun u sei companheru u Aparejadol; e intercambiaban as suas opinions técnicas de to u que diban vendu, mentras ficían as fotus pa insertal nu informi, que me dijeran que enviarían a Sección de Patrimonio da Junta de Extremadura.
Dentru da finca ondi mora a famosa pedra que me moveu a to istu, mentras ei falaba con Jesús u fillu du amu, que mus había abertu as portas y, depois de oivil alguns dus comentarius dus Técnicus, y uniu a toas as minhas anterioris pesquisas; as pezas du "rompecabezas" se foran juntandu de forma creu que certeira.
A pedra, definitivamenti dejó de rondal na minha cabeza comu objetu mágicu, pur u que me decía Isabel y se foi transformandu en utensilu agrícola, de esta maneira:
Primeiru José, funcionariu du ayuntamentu das Ellas, cuandu le preguntí estis tempus atrás pur u nomi cun u que se cunhoci u terrenu ondi se encontran toas estas pezas das que venhu falandu; me diju que se cunhoci comu PÉLUMES o PELUMES. Y asina pudi efectivamenti comprobal que apareci nu catastru.
U sustantivu latinu pa denominal unma prensa de lagal, era PRAELUM PRAELUMI, tamén PRELUM PRELUMI, levandu a maior forza da pronunciación na primeira sílaba; e dicel PRElum PRElumi; pur u tantu u lugal ondi se encontraban as prensas suponho que se diría PRÉLUMI y partindu de istu a sua evolución etimológica pudo derival en PÉLUMIS - PÉLUMES.
Segundu, a pila a ras du solu, que alguns me dijeran que se conhoci comu "lagareta" y otrus comu "pila", ben pudu tratarsi de unma prensa olearia rudeimentaria romana, que cun u tempu tamén pudu tel usu comu lagar pa pisal a uva.
Terceiru, u solu de granitu cun u canal, cun as duas incisions, y a pedra labrá a modu de contrapesu; mus leva tamén a otra forma mais traballá de prensa de aceituna de época tardorromana o visigoda; de maneira que us cortis paralelus, ben definius y profundus sobri u solu levantarían dois pedestais, de madeira, que sustentarían a palanca y está terminaría cun u contrapesu.
Cuartu, a pedra objetu dus meis desvelus, que se encontra dentru da finca, sería probablimenti otru clasi de prensa romana. Ésta ten duas plataformas o bandejas; unma encima da otra, y cada unma cun un canal pa seida du líquidu.
En a plataforma de arriba se prensaba a aceituna y u zumu descendía hasta a segunda plataforma, ondi irían quedandu us restus dus pipus y us posus; pasandu ya depurau a través du canal de esta segunda plataforma a us recipientis.
Na parti superior traseira de esta pila, se encontran us cortis sobri us que se montarían us ejis que accionarían a palanca pa prensal a aceituna.
Finalizandu us fundamentus das minhas opinions, digu que a producción de aceituna y aceiti en tos us nosus lugaris da Serra de Gata, ha siu y é abundanti y provén de us tempus mais remotus.
U mei deseu primoridial que me moveu, desde que Enrique me envió as fotografías hasta finalizal esti traballu que agora estais leendu foi u de promovel u interés y a defensa de estas reliquias y que tos, tantu us vicinhus destis lugaris comu as nosas autoridais, sepamus valoral y conserval esti patrimonio y evital nu posibli que sea esquilmau pur desaprensivus y descastaus, sin escrúpulus.

23 ene 2009

Asesinatu du Cura Párrocu.

En Valverdi existía umha costumbri, que ei viví de pequenu, y que tinha u sei iniciu comu consecuencia du asesinatu de un cura párrocu du lugal.
Se trataba de tiral umha pedra nu sitiu ondi us malloris dicían que umha partía de ladrons habían raptau o matau a un cura du lugal. Esti sitiu se encontraba nu caminhu de Valverdi a ermita du Espíritu Santu y, comu a costumbri era de gran arraigu populal, a pila de pedras amontoná era considerabli.
Agora, que nun existi ni a costumbri ni a pila de pedras nu caminhu; he tiu a boa sorti de encontral referencias de bo créditu sobri u asesinatu y a sorti que correran algúns dus asesinus, entri us que figuraban us tristementi cunhucius comu “los Montejo”; de us que supi gracias a D. Florentino Parra Iglesias, cronista da nosa villa, que mus fala de elis nu sei libru “EN EL CONFÍN DE LA SIERRA DE GATA”, impresu en Cáciris, nu anu 1993.
D. Florentino Parra, nu capítulu “EL TRÍSTEMENTE CELEBRE MONTEJO” de ditu libru, depois de transcribil un parti publicau nu boletín oficial da provincia de 5 de septiembri du 1839, relativu a morti de 16 membrus da gavilla du Monteju; escribi: “A raiz de esta última derrota, tanto el Montejo, como su sobrino Narciso Flores, se esfuman sin que se vuelva a saber de ellos”. Y sigui mais adientri: “Creemos que él nunca se rindió, a pesar de ser vencido, y que posiblemente se exilió en Francia en unión de otros leales de don Carlos”.
Us Montejus nun se exilaran a Francia, pur u menus u sobrinhu Narciso Flores, du que volvemus a sabel treci anus depois.
Pudía sel u 12 de Maio du anu 1852; D. Pedro Benito Picado cura párrocu de Valverdi du Fresnu se encontraba cazandu, probablementi na zona ondi a costumbri populal foi levantandu a pila de pedras a modu de tristi recordu du que en aquel fatídicu día y lugal aconteceu y tamén pur u mutu apreciu que us vicinhus de entoncis le profesaban.
D. Pedro foi sorprendiu y maniatau pur umha partía que capitaneaban us Monteju, us cuais tamén habían dau morti en otras ocasions a dois notablis hermanus de Valverdi, apellidaus Quiroga y a D. Pedro Mateos, entri otrus.
A partil de aquel momentu, cunhocendu us lugarenhus a maneira de obral de aquelis vándalus; comenzaran a temel pur a sorti du sei cura párrocu. U únicu que superan foi que a mesma tardi da sua desventura, escribiu umha carta a sua familia pidindu, de rescati pur a sua vida; doscentas onzas. Seti días depois, inda nun se sabía du sei paradeiru pur u que us mais cercanus au cura, a sua familia y amigus; se encontraban apesadumbraus pensandu que prontu podrían tel nuticias de un novu crimen y que esti podría vil de Portugal, ondi se sabía que us Monteju tinhan a sua residencia y protección.
Dois mesis depois, habendu recibiu us raptoris u importi exigiu, asesinan au cura sin piedai, nu reinu de Portugal, ondi u habían levau.
Tras arduas tareas de búsqueda tantu pur parti das autoridais nosas comu das portuguesas, son capturaus us criminais nu entoncis concellu de Moncorbo, da provincia de Tras-os-Montes. Us periódicus que informan da nuticia, non dudan de que as autoridais portuguesas pondrán a us asesinus muy prontu nas mans dus delegaus españois en razón de un conveniu internacional firmau nu 8 de marzu de 1823, que en aquelis anus siguía vigenti.
Umha vez entregaus us criminais, se forma juiciu sumariu milital contra elis y casi dois anus depois se pronuncia sentencia pur u tribunal milital contra Narciso Flores (a) Montejo y contra Santiago Ramiro (a) Cervato. Son declaraus culpablis de aprehension, roibu y asesinatu verificaus na pesoa du cura párrocu de Valverdi du Fresnu, D. Pedro Benito Picado nu anu de 1851. Según apareci nu periódicu de entoncis: “LA ESPERANZA. Periódico Monárquico. Número: 2828. Lunes 9 de Enero de 1854”.

La ilustración pertenece al proyecto LIFE, no permite su uso comercial.

A sentencia foi de pena de morti en garroti vil, sentencia que recibiran con resignación na capilla da Iglesia u día 27 de Diciembri de 1854, dois días antis da ejecución que se levó a cabu publicamenti nu lugal. Espectáculu que quedaría pa sempris grabau nas pesoas que u viran, pur a crudeza y posibli sufrimentu dus ejecutaus.
Foi tamén sorprendenti pa us que estuveran au lau dus reus en aquelis dois últimus días da sua vida, de qué maneira tan devota se prepararan, confesaran y asistiran a us actus religiosus previus a ejecución, aquelas duas pesoas tan apegás au crimen.
Us vicinhus presentis se digustaran bastanti mentras se ejecutaba a sentencia ya que u pau du garroti vil era demasiau gordu; istu fizu a ejecución mais larga y dolorosa tantu pa Narcisu comu pa Santiagu; tendu que dil us vicinhus du lugal a buscal umha azulea pa degastal u pau; situación que us dois reus superan sufril cun bo espíritu.
Pareci sel que esta ejecución sirviu pa acercal mais as poblacions rayanas baju u acordu recíprocu, - ya que a situación fronteriza daba lugal, cun frecuencia a albergal criminais de un lau y de otru; - de que ninhumha de elas consentiría nu sei términu ninhún tipu de criminais.
Esti relatu se basa nus feitus que aparecin reflejaus nus periódicus de aquelis anus, que citu a continuación:

“Edición de Madrid - EL CLAMOR – Diario de Administración, Comercio, Industria, Ciencias, Literatura, Artes, Noticias Oficiales y Anuncios”. Número: 2413. Miércoles 2 de Junio de 1852.

“Edición de Madrid – EL CLAMOR POPULAR – Periódico del Partido Liberal”.Número: 2447. Martes 15 de Julio de 1852.

“EL ÁNCORA. Diario Religioso-Social, Económico-Administrativo, Literario, Mercantil, de Noticias y Avisos”. Número: 974. Martes 31 de Agosto de 1852.

“LA ESPERANZA. Periódico Monárquico”. Número: 2828. Lunes 9 de Enero de 1854.

30 sept 2008

ESCUDU NA CASA DUS FRADE.

Esta fotu a tomí da fachá da casa que está na calli Ramón y Cajal du nosu lugal fai agora mais u menus un anu, cuandu me propusi comenzal a buscal información sobre a procedencia du blasón y u linaji a u que pertenecin as suas armas.

A casa perteneci na actualidai a familia Frade Claros a cual agradezcu a sua desinteresá colaboración.

Us hermanus Frade Claros dejaran nas minhas mans escrituras públicas y privás da sua propiedai que he podiu estudial duranti mediu anu y das que he sacau pistas certeiras que me levaran hasta u linaji dus ENRIQUEZ DE CASTILLA.

De esta casa y du sei blasón se ha falau muy poicu hasta agora pur u que dentru de poicu tempu daré a cunhocel us resultaus das minhas investigacions nas que vus falaré du blasón da fotu y vus contaré u procesu que me levó hasta u linaji dus ENRÍQUEZ DE CASTILLA. Apelliu que levaran casi toa a Grandeza de España ademais de Reyis, Infantis y Príncipis.

Si alguén cunhoci de algún traballu publicau que fali de esta casa u du sei blasón, me gustaría que dejara un comentariu dandu referencias de comu se poi accedel a cualquera publicación que pudera existil; de esta maneira non us silenciaría pur descunhocimentu y podrían ajudarmi na tarea que me proponhu.

Tamen u Ministeriu de Cultura disponhía de traballus feitus nus anus 70. Estis se ficeran antis da promulgación da nova Ley de Patrimoniu estatal y da transferencia de competencias a Comunidai Autónoma. Estis traballus se consultaban a través dus PIC (Puntos de Información Patrimonial). Pareci sel que esis archivus ya nun existin y us PIC se han disoltu.

Pur estis motivus nun podu contal cun a información que se daba da casa dus Frade y du blasón a través de ditus PIC. Si alguén ten copia da dita información le quedaría muy agradeciu si me dera a posibilidai de consultala.

19 sept 2008

MONEDA ROMANA.

Enrique Burguet Fuentes e un jovin con raicis valverdeiras que mostra gran pasión pur toas aquelas coisas que teñan que vel cun Valverdi y u sei entornu.
Busca, estudia y recopila información, ademais de ficel traballus comu u que agora voy a darbus a cuñocel relativu a uma moneda romana que encontró un paisanu nosu nesti términu.
A mi, sinceramenti, m´ hubera gustau subil a fotu da moneda juntu cun a impronta feita pur Enrique, peru nun he pudiu conseguil du propietariu da moneda que m´a prestara pa ficel as fotus d´ela. Pur isu, solamenti vus subu a imagen da impronta.
Voy a respetal u traballu d´ Enrique Burguet y u transcribu en castellanu, tal y comu él u fizu; fundamentalmenti pa que poda servil de proveitu tamén a toas aquelas persoas amigas y estudiosas da numismática de lengua castellana en general.
Dici Enrique na introdución du sei traballu qu´u interés principal qu´u moveu a ficel esta clasificación da moneda era pa que sirvira a datación arqueológica dus restus constructivus ondi se encontró.
Ei, pur nun contal cun u permisu du propietariu y nu ánimu de preserval u lugal de visitas sin escrúpulus voy a omitil tantu u nomi du poseedol da moneda comu du lugal ondi se encontró.

Adriano. (117-138 d. C.)
(Publius Aelius Hadrianus).
Última emisión de 134 -138 d. C.

VALOR: Sestercio. (AE).
ANVERSO: HADRIANUS-AVG.COS III.P. (P). Busto laureado a derecha. (Gráfila).
REVERSO: (SALUS-AVG.) S. (C). Salud en pie a derecha con pátera en su mano izquierda, frente a un altar en el que se enrosca una serpiente que come de su mano derecha. (Gráfila).
CECA: Roma.
MÓDULO: 27, 95-30 mm.
PESO: 18,420 gr.
POSICIÓN DE CUÑOS: A las 12 horas. Normal, sin giro.
BIBLIOGRAFÍA: Juan R. Cayón. “Los Sestercios del Imperio Romano”. Volumen II. Madrid, 1984. Tipo 723, páginas 217 (foto), y 218.
OBSERVACIONES: Debido al excesivo desgaste que presenta la pieza, nos atendremos con las
oportunas reservas a la clasificación apuntada.
PROCEDENCIA: Término de Valverde del Fresno. (Cáceres). Hallazgo casual en superficie.
PROPIEDAD: De su descubridor…
NOTA: Queremos expresar nuestra más sincera gratitud a su poseedor, por las facilidades prestadas al prestar temporalmente la pieza y facilitar con ello en gran medida, la misión de hacer improntas, así como el estudio y la clasificación formal.
ESTUDIO Y CLASIFICACIÓN: D. Enrique Burguet Fuentes.
IMPRONTA: