U linaji Cid en u nosu lugal.Mutas vecis, u mei interés en indagal sobri un asuntu determinau ten a sua motivación en as pincelás que sobri u particulal da u nosu paisanu D. Florentino Parra, en us distintus traballus publicaus sobri u nosu lugal y u sei entornu. “EN EL CONFIN DE LA SIERRA DE GATA”, impresu en Cáciris, en u anu de 1993, cun referencia a us noblis que viviran en Valverdi, dici D. Florentino, na página 21
“Además del ya citado don Juan Cid de Orta, del que sabemos tan poco,…”Uma vez que D. Florentino encendi a mecha, u mei interés é seguil aportandu aceite a candela pa mantel a luz que ilumini a us que queiran profundizal; en esti casu, en relación cun us noblis que alguma vez residiran aquí.
De entre elis, temus a uma familia que perteneceu a u linaji Cid.
Us hermanus García Carraffa en u tomu vinticuatru de u sei “DICCIONARIO HERÁLDICO Y GENEALÓGICO DE APELLIDOS ESPAÑOLES Y AMERICANOS”, impresu en Madrid en u anu de 1926, comentan que había varias ramas cun u apelliu CID aunque nun tinhan relación de parentescu entre elas. Alguns miembrus de as lineas que moraban en dois concellus du partiu de Orense probaran a sua fidalguía duranti us siglus XVI, XVII y XVIII en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid. Duas líneas galegas se foran a vivil a primeira a Orense y a segunda a Portugal.
A finais du siglu XV, uma familia Cid, que tal vez descendera de a casa galega, ya vivía en Zamora.
A esta familia de Zamora perteneceu Hernán González Cid que casó cun Joana da Silva; que pur u que he podiu sabel, da documentación consultá na Real Audiencia y Chancillería de Valladolid; viviran na ciai de Lisboa. Foran padris de Joao González Cid que se uníu en matrimoniu cun Lionor Dias y tuveran un fillu chamau Antonio Dias Cid que cun María de Horta, sua esposa, procrearan a Miguel, a Juan, a Josefa María y a Jorge Cid de Horta.
É posibli que Joao y Lionor se vinheran a vivil a Valverdi en compañía de u sei fillu Antonio, a sua nora y netus, a finais du siglu XVI y que en esti lugal ostentaran certa notoriedai ya que a mayoría das zagalas nacías a finais de esti siglu y a primeirus du siguienti, que se bautizaran en a Igresia Parroquial, levaban pur nomi “Leonor”.
U netu Miguel, figura comu padrinhu de bautizus en Valverdi a primeirus du siglu XVII y Jorge, foi vicinhu de Valverdi que ganhó u día 7 de Diciembri de 1625 uma ejecutoria de nobleza en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid.
Entre us fundamentus que se alegan na ejecutoria de nobleza, se dicía que se distinguían en u reinu de Portugal de us plebeyus en as ropas - vistían toa clasi de génerus de sedas - nun pagaban impuestus, comu tamén se sabía que nun pagaban en Valverdi, ni en Zamora; dondi había siu admitiu en u gremiu de us fillusdalgus de sangri, realizandu oficius públicus honrosus de esti estau y gremiu. Ademais, us testigus lisboetas acreditaran que u sei bisabuelu Hernán González foi caballeiru du “Habito de nosso Señor Jesus Cristo”.
U Habito de nosso Señor Jesus Cristo foi creau en Portugal pur u rey D. Denis, cun u fin de preserval u patrimoniu y u espíritu da malográ Orden de us Templarius, sendu confirmá esta nova Orden por a bula du Papa Juan XXII en 14 de marzu du anu 1319.

Jorge foi padri de Juan Cid de Horta, u nobli que menta D. Florentino en u sei libru. Esti D. Juan Cid de Horta, tal vez se volvera a Zamora duranti certu tempu, dondi ejercería en calidai de Regidol de dita ciai. Se sabi tamén que levantó uma companhía de Cabalus Corazas, habendu empenhau toa a sua hacienda en esta empresa, cun a que sirviu comu Capitán duranti seti anus a u reinu, hasta que foi feriu y morreu das secuelas das lesions, dejandu a sua mullel viuda cun cincu fillus.
Ésta era Dª. Mariana de Ledesma, en nomi da cual un de us cincu fillus, que se chamaba D. Juan Cid y Ledesma; solicitó carta requisitoria de fidalguía alegandu que en u anu de 1642 entraran us portuguesis en Valverdi, saquearan a casa de us seis padris, les robaran, levándusi to u que en ela tinhan: mueblis, ropa branca, joyas de prata y de oiru, trigu, tapicerías y papeis, especialmenti a carta de fidalguía; ademais de verterlis u vinhu y u aceiti y dejandu toa a casa arrasá igual que as du restu de u lugal. Esta incursión, foi uma de tantas que a u largu de a raya se ficeran cun motivu de a Guerra de Secesión portuguesa, que tuvu iniciu en u anu de 1640. Comu consecuencia de éstas, a viuda quedó en indigencia, contandu comu medius de sustentu umas fincas cerca da fronteira, que nun explotaban pur meu a que volveran a entral us portuguesis ficendu de as suas.
Aquel fillu de D. Juan Cid de Horta, chamau D. Juan Cid de Ledesma se casó cun María Carrasco, cun a que tuvu a D. Juan Cid y Carrasco, a u que, de u sei matrimoniu cun Dª. Petronila Valdenebro; le naceu D. Juan Cid Valdenebro. Soy de a oponión que a casa que apareci en u Catastru du Marqués de Ensenada a nomi de D. Juan Cid de Horta, debería figural a nomi de u sei netu D. Juan Cid Valdenebro, ya que D. Juan Cid de Horta viviu na primeria mitai du siglu XVII y u Catastru é de mediaus du siglu XVIII.
U netu de D. Juan Cid de Horta, se uniu en matrimoniu cun Dª. María Vera y Macacho. Ésta pertenecía a familia de us Macacho residentis en Valverdi, de entre us que apareci en u Catastru de Ensenada D. Blas Silverio Macacho, en u apartau de “Notarios Apóstólicos”; cun a profesión de Procurador y Abogado. Otru Macacho, que se chamó D. Cristobal José Posadas Macacho apareci comu Alcaldi y Castellanu du Castelu y fortaleza de a Villa de Curiel y Regidol de a Casa du Excelentísimu Sr. Duqui de Bejar, en u anu de 1735.
Du matrimoniu de Juan Cid Valdenebro y Dª. María Vera y Macacho naceran us hermanus Blas y Juan Cid y Vera.
Blas Cid y Vera, graduau pur a universidai de Salamanca, siguiu us pasus de us seis antecesoris, comu así se acredita en uma petición de examen de Abogau, que elevó en u anu de 1785 ante u Real Consellu de Castilla.
Estis dois hermanus valverdeirus Blas y Juan, presentaran en un pleitu de fidalguía, en u anu de 1788 en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid, a ejecutoria ganhá pur u sei cuartu abuelu Jorge Cid de Horta, en u anu de 1625.