Mostrando entradas con la etiqueta linaji. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta linaji. Mostrar todas las entradas

28 ene 2012

De linajis valverdeirus.


U día 26 de diciembri du anu 2009 subí nesta bitácora un trabalhu que cu títulu “De noblis valverdeirus”, daba a cunhocel u qu' había conseguíu sacal a lu, dispois d' un largu procesu de busca en distintus archivus; sobri u linaji Cid. Familia de noblis que viviran e nu nosu lugal y que dejaran a sua impronta ca.
U ficía animau pur demostral qu'as coisas importantis que mus atanhin a nos, podemus dicelas en valverdeiru aunque non cheguin cu tanta facilidai a aquelas otras persoas que non falan igual que nos.
Han pasau dois anus d' aquela fecha y sintu a gran alegría de manifestal a cuantus se dan un' a vorta pur esta bitácora, de qu' aquel trabalhu tamén se ten en conta fora du nosu lugal.
É asina qu' enu númeru 27 da revista D&M – detección y monedas – Noviembri Diciembri 2011, se publica esti artículu a nivel nacional, en castelhanu y cu as ampliacions que me permitiran tantu us datus de que disponhu agora, asina comu a predisposición du equipu de redacción desta revista que me do toas as posibilidais pa impimil us resultaus sin problemas d' espaciu.
Si non contais cua revista y tindis interés en disponhel desti númeru, podéis solicitalu, tal y comu se vus indica aquí:  Puntos de Venta.
Si u que queréis é consultal u artículu dus noblis valverdeirus en castelhanu, podéis bajalu da página da Biblioteca Virtual de Sierra de Gata, clicandu nesti enlaci:  U linaji Cid en Valverdi.

28 may 2010

U escudu cuas armas dus Duquis de Medina de Ríoseco.

Hasta hoxi, a casa, na calli Ramón y Cajal, da familia Frade Claros; figura nus folletins comu casa señorial du siglu XVIII, "Casa de los Frades" cu "Escudo de los de Medinacelli", y asina aparecía tamén ena ficha du inventariu du patrimoniu históricu extremeñu da Junta de Extremadura.
Primeiru, pensu que deberíamus de chamala casa de los Frade; o casa dus Fradi quitandu a "s" du final, porque us propietarius levan u apelliu "Frade" en singulal.
Falandu du escudu, tamén teñu as miñas diferencias cu que se ven dicendu y escribrindu.
Levu cerca de dois anus estudiandu sobre esti tema y d´unha coisa estoy seguru. As armas du brasón non representan u linaji da Cerda. A esti linaji, us Reis Católicus, na persoa du V Condi de Medinaceli, chamau don Luis de la Cerda, nu anu 1479 otorgaran u títulu ducal. Duquis de Medinaceli.
Siguindu a ciencia heráldica, u brasón dus de Medinaceli
é d´esta guisa: "Escudo cuartelado: 1 y 4: partido de gules con un castillo de oro aclarado de azur y de plata con un león rampante de gules coronado de oro (Castilla y León); 2 y 3: en campo de azur tres flores de lis de oro, bien-ordenadas (Francia)".
Pa entendermus falandu du lugal; us de Medinaceli, usan un brasón que está dividiu en cru. Enu primeiru y enu cuartu campus temus un castelu amarelu sobre un fondu colorau y un león tamén colorau sobre fondu brancu. Enus campus dois y tres temus tres froris de lis, ben colocás encima de un fondu azul. Miréi a figura 1.
Comu A CRÓNICA me encorseta u traballu, sin mais vo a u meollu, non sin antis ficel patenti u mei agradecimentu a Inmaculada y Pacu que m´ abriran sin niñunha traba, as portas desta singulal casa y dejaran que estudiara sin acotarmi u tempu a vasta retahíla de documentus que puseran enas miñas mans y que foran certeirus pa darmi a lu sobre u tema.
Si mus fijamus na segunda figura, y copiamus au pé da letra, da página 83 du Diccionariu dus hermanus García Carraffa, tomu 29, edición de 1956; vemus: "La rama de los Duques de Medina de Ríoseco usa las armas del Infante don Fadrique, Maestre de Santiago, que son: Escudo mantelado 1º y 2º, de gules, con un castillo de oro, y la manteladura de plata, con un león rampante de gules".
En "román paladino", escudu mantelau é aquel que enu mediu de arriba empeza unha raia vertical que mentras baja se parti en duas líneas tortas que buscan us dois laterais du escudu.
Us duquis de Medina de Ríoseco venin da segunda rama real de Castilla. Esta rama a encabeza u fillu que tuvu u Rei D. Alfonsu XI cu doña Lionol de Guzmán. Esti fillu se chamaba don Fadrique, Mestri da Orden de Santiagu, que foi mortu pur ordin de sei hermanu u Rei don Pedru I "u Cruel". D. Fadrique foi padri de dois fillus y unha filla. A sua morti, sigui u linaji sei fillu, que se chamaba Alonsu Enríquez y que tuvu 12 vástagus entre fillus y fillas.
Cu esta proli y sendu genti tan principal tuveran que desparramarsi mutu.
Enu catastru de Ensenada que figura nu archivu históricu municipal de Valverdi du Fresnu apareci D. Antonio Henríquez, viciñu de Salamanca, que percibía un censu impostu sobre us bienis de propius du nosu lugal.
Nu mismu catastru figura D. Joseph Orttigosa, cuñau de D. Antonio Henríquez que gañó un pleitu na Real Audiencia de Valladolid pur u que, entre otrus bienis du sei difuntu sogru D. Antonio Nicolás Henríquez de Guzmán, le deran a casa sita ena calli da Igresia du nosu lugal, pur sel curadol dus seis cuñaus, Enríquez; menoris de edai.
A familia Frade ten un inventariu tasau, pa dividil y repartil us bienis que dejó un antecesol da familia; u doctol D. M iguel Carrasco Alonso, que morreu en 1864. Nesti documentu aparecin cubertus, entre elis seis cutelus cu mangu de prata que levan grabau u nomi D. Antonio Henríquez.
Falandu de novu du escudu. Enu da casa dus Fradi, figura 3, cus retoquis de colol qu´ei fici sobre a fotu, siguindu a definición dus hermanus García Carraffa; vemus cu león mira pu otru lau, que será debiu a qu´u canteiru u copiara de un sellu o anelu, ondi as armas se graban u revés.
De toas as maneiras, a casa está ondi antis pudera chamarsi a calli da Igresia, ten escudu cuas armas dus Enríquez y está timbrau cu coroa.
As coroas igual qu´otrus elementus da heráldica son diferentis si se fala de marquesis, condis o duquis. Nesti casu, a coroa que timbra u escudu da casa dus Fradi é unha coroa ducal.
Resumindu, u escudu leva as armas dus Enríquez de Castilla y enu timbri unha coroa ducal que mus fala dus duquis de Medina de Rioseco y non dus duquis de Medinaceli.

26 dic 2009

De noblis valverdeirus.

U linaji Cid en u nosu lugal.

Mutas vecis, u mei interés en indagal sobri un asuntu determinau ten a sua motivación en as pincelás que sobri u particulal da u nosu paisanu D. Florentino Parra, en us distintus traballus publicaus sobri u nosu lugal y u sei entornu. “EN EL CONFIN DE LA SIERRA DE GATA”, impresu en Cáciris, en u anu de 1993, cun referencia a us noblis que viviran en Valverdi, dici D. Florentino, na página 21 “Además del ya citado don Juan Cid de Orta, del que sabemos tan poco,…”

Uma vez que D. Florentino encendi a mecha, u mei interés é seguil aportandu aceite a candela pa mantel a luz que ilumini a us que queiran profundizal; en esti casu, en relación cun us noblis que alguma vez residiran aquí.

De entre elis, temus a uma familia que perteneceu a u linaji Cid.

Us hermanus García Carraffa en u tomu vinticuatru de u sei “DICCIONARIO HERÁLDICO Y GENEALÓGICO DE APELLIDOS ESPAÑOLES Y AMERICANOS”, impresu en Madrid en u anu de 1926, comentan que había varias ramas cun u apelliu CID aunque nun tinhan relación de parentescu entre elas. Alguns miembrus de as lineas que moraban en dois concellus du partiu de Orense probaran a sua fidalguía duranti us siglus XVI, XVII y XVIII en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid. Duas líneas galegas se foran a vivil a primeira a Orense y a segunda a Portugal.

A finais du siglu XV, uma familia Cid, que tal vez descendera de a casa galega, ya vivía en Zamora.

A esta familia de Zamora perteneceu Hernán González Cid que casó cun Joana da Silva; que pur u que he podiu sabel, da documentación consultá na Real Audiencia y Chancillería de Valladolid; viviran na ciai de Lisboa. Foran padris de Joao González Cid que se uníu en matrimoniu cun Lionor Dias y tuveran un fillu chamau Antonio Dias Cid que cun María de Horta, sua esposa, procrearan a Miguel, a Juan, a Josefa María y a Jorge Cid de Horta.

É posibli que Joao y Lionor se vinheran a vivil a Valverdi en compañía de u sei fillu Antonio, a sua nora y netus, a finais du siglu XVI y que en esti lugal ostentaran certa notoriedai ya que a mayoría das zagalas nacías a finais de esti siglu y a primeirus du siguienti, que se bautizaran en a Igresia Parroquial, levaban pur nomi “Leonor”.

U netu Miguel, figura comu padrinhu de bautizus en Valverdi a primeirus du siglu XVII y Jorge, foi vicinhu de Valverdi que ganhó u día 7 de Diciembri de 1625 uma ejecutoria de nobleza en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid.

Entre us fundamentus que se alegan na ejecutoria de nobleza, se dicía que se distinguían en u reinu de Portugal de us plebeyus en as ropas - vistían toa clasi de génerus de sedas - nun pagaban impuestus, comu tamén se sabía que nun pagaban en Valverdi, ni en Zamora; dondi había siu admitiu en u gremiu de us fillusdalgus de sangri, realizandu oficius públicus honrosus de esti estau y gremiu. Ademais, us testigus lisboetas acreditaran que u sei bisabuelu Hernán González foi caballeiru du “Habito de nosso Señor Jesus Cristo”.

U Habito de nosso Señor Jesus Cristo foi creau en Portugal pur u rey D. Denis, cun u fin de preserval u patrimoniu y u espíritu da malográ Orden de us Templarius, sendu confirmá esta nova Orden por a bula du Papa Juan XXII en 14 de marzu du anu 1319.

Jorge foi padri de Juan Cid de Horta, u nobli que menta D. Florentino en u sei libru. Esti D. Juan Cid de Horta, tal vez se volvera a Zamora duranti certu tempu, dondi ejercería en calidai de Regidol de dita ciai. Se sabi tamén que levantó uma companhía de Cabalus Corazas, habendu empenhau toa a sua hacienda en esta empresa, cun a que sirviu comu Capitán duranti seti anus a u reinu, hasta que foi feriu y morreu das secuelas das lesions, dejandu a sua mullel viuda cun cincu fillus.

Ésta era Dª. Mariana de Ledesma, en nomi da cual un de us cincu fillus, que se chamaba D. Juan Cid y Ledesma; solicitó carta requisitoria de fidalguía alegandu que en u anu de 1642 entraran us portuguesis en Valverdi, saquearan a casa de us seis padris, les robaran, levándusi to u que en ela tinhan: mueblis, ropa branca, joyas de prata y de oiru, trigu, tapicerías y papeis, especialmenti a carta de fidalguía; ademais de verterlis u vinhu y u aceiti y dejandu toa a casa arrasá igual que as du restu de u lugal. Esta incursión, foi uma de tantas que a u largu de a raya se ficeran cun motivu de a Guerra de Secesión portuguesa, que tuvu iniciu en u anu de 1640. Comu consecuencia de éstas, a viuda quedó en indigencia, contandu comu medius de sustentu umas fincas cerca da fronteira, que nun explotaban pur meu a que volveran a entral us portuguesis ficendu de as suas.

Aquel fillu de D. Juan Cid de Horta, chamau D. Juan Cid de Ledesma se casó cun María Carrasco, cun a que tuvu a D. Juan Cid y Carrasco, a u que, de u sei matrimoniu cun Dª. Petronila Valdenebro; le naceu D. Juan Cid Valdenebro. Soy de a oponión que a casa que apareci en u Catastru du Marqués de Ensenada a nomi de D. Juan Cid de Horta, debería figural a nomi de u sei netu D. Juan Cid Valdenebro, ya que D. Juan Cid de Horta viviu na primeria mitai du siglu XVII y u Catastru é de mediaus du siglu XVIII.

U netu de D. Juan Cid de Horta, se uniu en matrimoniu cun Dª. María Vera y Macacho. Ésta pertenecía a familia de us Macacho residentis en Valverdi, de entre us que apareci en u Catastru de Ensenada D. Blas Silverio Macacho, en u apartau de “Notarios Apóstólicos”; cun a profesión de Procurador y Abogado. Otru Macacho, que se chamó D. Cristobal José Posadas Macacho apareci comu Alcaldi y Castellanu du Castelu y fortaleza de a Villa de Curiel y Regidol de a Casa du Excelentísimu Sr. Duqui de Bejar, en u anu de 1735.

Du matrimoniu de Juan Cid Valdenebro y Dª. María Vera y Macacho naceran us hermanus Blas y Juan Cid y Vera.

Blas Cid y Vera, graduau pur a universidai de Salamanca, siguiu us pasus de us seis antecesoris, comu así se acredita en uma petición de examen de Abogau, que elevó en u anu de 1785 ante u Real Consellu de Castilla.

Estis dois hermanus valverdeirus Blas y Juan, presentaran en un pleitu de fidalguía, en u anu de 1788 en a Real Audiencia y Chancillería de Valladolid, a ejecutoria ganhá pur u sei cuartu abuelu Jorge Cid de Horta, en u anu de 1625.

30 sept 2008

ESCUDU NA CASA DUS FRADE.

Esta fotu a tomí da fachá da casa que está na calli Ramón y Cajal du nosu lugal fai agora mais u menus un anu, cuandu me propusi comenzal a buscal información sobre a procedencia du blasón y u linaji a u que pertenecin as suas armas.

A casa perteneci na actualidai a familia Frade Claros a cual agradezcu a sua desinteresá colaboración.

Us hermanus Frade Claros dejaran nas minhas mans escrituras públicas y privás da sua propiedai que he podiu estudial duranti mediu anu y das que he sacau pistas certeiras que me levaran hasta u linaji dus ENRIQUEZ DE CASTILLA.

De esta casa y du sei blasón se ha falau muy poicu hasta agora pur u que dentru de poicu tempu daré a cunhocel us resultaus das minhas investigacions nas que vus falaré du blasón da fotu y vus contaré u procesu que me levó hasta u linaji dus ENRÍQUEZ DE CASTILLA. Apelliu que levaran casi toa a Grandeza de España ademais de Reyis, Infantis y Príncipis.

Si alguén cunhoci de algún traballu publicau que fali de esta casa u du sei blasón, me gustaría que dejara un comentariu dandu referencias de comu se poi accedel a cualquera publicación que pudera existil; de esta maneira non us silenciaría pur descunhocimentu y podrían ajudarmi na tarea que me proponhu.

Tamen u Ministeriu de Cultura disponhía de traballus feitus nus anus 70. Estis se ficeran antis da promulgación da nova Ley de Patrimoniu estatal y da transferencia de competencias a Comunidai Autónoma. Estis traballus se consultaban a través dus PIC (Puntos de Información Patrimonial). Pareci sel que esis archivus ya nun existin y us PIC se han disoltu.

Pur estis motivus nun podu contal cun a información que se daba da casa dus Frade y du blasón a través de ditus PIC. Si alguén ten copia da dita información le quedaría muy agradeciu si me dera a posibilidai de consultala.