Mostrando entradas con la etiqueta Hospedería. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Hospedería. Mostrar todas las entradas

29 sept 2012

Dávila.

 Cu motivu da sua inauguración enu mes de juliu;  subí u 27 d´agostu pasau u trabalhu A propósitu da Hospedería Conventual Sierra de Gata.

Destacaba entoncis a coincidencia que se daba entri a fecha da inauguración y a creación da pruvincia Franciscana cincu siglus antis. Circunstancia que intuía estal relacioná cuas sutís energías desi lugal que mus conectan cuas mais elevás vibracions du espíritu.

Dejándomi leval y cunhocendu a obra du cronista da Ordin, - u padri Fray Ioseph de Santa Cruz - viajaba enu tempu, trazandu as minhas rápidas y vibrantis pincelás sobri aquelis feitus notorius que se deran fai cuatru siglus, relacionaus cu conventu. Pretendía cu istu dal a entendel que si mus dejamus arrastral pur esta energía, qu´a leyenda dí que tamén envolvéu a San Franciscu; seríamus arropaus pur un estau de conciencia superiol que mus depararía un´a gozosa meditación; comu asina parecía sucedel si mus fijábamus tamén enas desnúas obras que vistin as parés -paredis- da Hospedería.

Preciosas joyas en brutu, sin enmarcal, que se mostran tal comu as concebíu Elena García Dávila.
Elena García Dávila enu sei estudiu.
ELENA GARCÍA DÁVILA.
Fotografía da sua propiedai.
Si falara de Elena contandu que naceu enu anu 1977, que fizu bachilleratu artísticu ena Escuela d´Artis y Oficius de Mérida, que consiguíu a licenciatura de Belhas Artis pur a Universidai de Salamanca...; qu´a pesal da sua juventú, ha expostu y é cunhocía en Cantabria, Castilha y León, Castilha la Mancha, Extremadura... relacionandu a profusa cantidai de exposicións, tantu colectivas comu individuais; asina comu das becas, premius y proyectus qu´a pesal da sua corta edai acumula enu sei currículu; estaría redactandu un textu de un´a enciclopedía. Pur isu non falaré desa faceta mais física; y pur contra sacaré a lú as apreciacions sobri a parti mais sutil que supu conectal cuas vibracions du entornu.

Se encontra en constanti crecimentu y us seis primeirus pasus pictóricus han estau mais dirigius au entornu urbanu; pur sel alí dondi desarrolha u sei día a día. Dispois desti primel cunhocimentu du mais cercanu, sinti atracción pur aquelis otrus espacius mais distantis y é entoncis cuandu se deja guial pur a naturaleza. A partil desi momentu hay duas forzas que se facin evidentis enu sei trayectu; un´a guía a Dávila hacia u sei interiol y a otra a leva hacia u exteriol. É pur isu cas suas obras tenin un certu airi de ensonhu. As suas visions desdi u mais íntimu se proyectan sobri aquelas que están fora dela, creandu un espaciu ena tela qu´a va preparandu pa enfrentarsi a algu que inda nun cunhoci, hasta que le proponin vestil as paredis da Hospedería Conventual Sierra de Gata.

Sin sabelu, u caminhu andau había dindo modelandu a artista pa que se enfrentasi de forma airosa cu esta difícil empresa, ya qu´a Hospedería se encontra ena Serra de Gata y tinha que leval au sei trabalhu, compostu d´una treintena de lienzus; un´a representación desta zona, sin quel ena simpri representación fotográfica desti belhu territoriu.
Sombras I. Obra de Élena García Dávila.
Sombras I. Dávila.
Fotografía d´ Elena García Dávila.
Na mais visital estis parajis, y en razón a sua delicá sensibilidai; logu sintíu que tinha que ficel algu mais ca representación física, establecendu un vínculu místicu estéticu que supu perfectamenti armonizal cua construcción actual y cua historia du Conventu de San Miguel.
 
Alí dientri, comu aquelas otras sensibilidais d´antanhu que sintonizaran cua energía du Conventu, ela tamén se dejó leval, precisandu usal desa dobli forza que ya había estau abrindu u sei caminhu hasta chegal aquí.

É pur isu que supu engarzal a figuración, propia dus elementus externus, cua abstacción que sintoniza cu interiol; examinandu cu detenimentu toas aquelas emocions que le procuraban a contemplación destis paisajis nosus; escribindu - cual maestru estilista - cua materia y cu colol, sobri a historia y sobri a cultura desta mancomunidai, estimulandu au retiru espiritual qu´antis y que tamén agora se sinti au abrigu destis murus.

Según a propia Elena García Dávila. A sua obra, que podemus contemplal ena Hospedería y a modu d´introducción pa quen sinta interés pur estas joyas; son:

 Ena entrá figuras bélicas, cu largas sombras proyectás que marcan a terra dejandu a sua huelha. Éstas representan as distintas civilizacións que s´asentaran y dejaran a sua impronta ena Serra de Gata.
Aceiti d´oliva. Dávila.
Fotografía d´ Elena García Dávila.


As obras das parés du restauranti AS ULIVERIAS entroncan cuas texturas, cus aromas y cua sensibilidai da nosa artesanía local.

Ena CARRUNCHELA, que é a zona da cafetería, lugal preferíu da artista pur a cantidai de lu natural que se proyecta; se disfruta cua contemplación dus lienzus das estacions du anu y das distintas sensacions que te envolvin cuandu t´adentras enus bosquis da comarca.

 Enu SALÓN MULTIUSUS, un dus lugaris mais emblemáticus da construcción, pur tratarsi da Capilla du siglu XV; se encontran As Portas du Tempu. Recordan comu se durmin as horas cuandu se visitan estis increiblis parajis; asina comu si fora algu celestial, guardau cuas portas dus seis ilustris vicinhus. Tamén u conjuntu das Atalayas y das Alegorías, son obras que bebin du cali das pinturas eclesiásticas d´aquelis entoncis, peru cu marcau acentu contemporáneu.
 
Si te dejas leval pur u vigol qu´emana destas obras, serás capá de sentil un´a certa conexión cua parti da alma que dejó impresa Dávila enas mismas.

Das suas propias obras que colgan das parés da Hospedería, aquelas as que se sinti mais apegá y que mais a emocionan son: Otonhu; Atalayas, Agua y Terra; Sombras I y II; As Portas du Tempu de Extremadura y Castilha y León; Guardians das Elhas; Terrosus; Trevelhu; As Fontis; Cencerru; de Bolilhus.

A fonti du palaciu. Dávila.
Fotografía d´ Elena García Dávila.
Pa terminal esti trabalhu y en relación au caminhu que le queda pur recorrel a Dávila, expresandu us seis sentimentus vus digu qu´a evolución da sua pintura parti da necesidai de buscal mais alá da técnica y que cu tempu u que pretendi é qu´u lienzu le de as respostas de cómu ficelu y qué dicel; pa que nun sean obras vacías, puramenti estéticas o un conceptu fríu e inerti.

Gracias Dávila pur a tua colaboración y t´auguru un´a felí cosecha que cu respetu y humildai invocu a San Miguel pur sel hoxi sei día.

27 ago 2012

A propósitu da Hospedería Conventual Sierra de Gata.

Terraza du restauranti ULIVEIRAS, enu interiol
da Hospedería.
U pasau día 11 de juliu u senhol presidenti du Gobernu d´ Extremadura don José Antonio Monago Terraza, arropau pur otras autoridais da comunidai autónoma, da pruvincia, da comarca y arcardis locais, guiau enas funcions d´anfitrión pur u arcardi de San Martín de Trevelhu, don Máximo Gaspar Carretero y cua farta d´asistencia dus vicinhus que nun foran invitaus; abríu suas portas au públicu a nova Hospedería Conventual Sierra de Gata; que s´asenta sobri us cimentus y a rehabilitación du que foi u Conventu de San Miguel, da Ordin Seráfica de San Franciscu. Foi tamén en juliu du anu 1548 cuandu naquel celebrau capítulu de Benavente se aprobaba a creación da pruvincia franciscana de San Miguel ena que se erigía tan carismáticu conventu du mismu nomi.

Me chama a atención esta coincidencia purque me di qu´a pesal dus siglus transcurríus desdi a sua creación, inda fluyin sutís energías, que partindu dus seis ancestrais cimentus, mus conectan cuas mais elevás vibracions du espíritu.

Enu interiol d´actual Hospedería, transitandu desdi u qu´agora é u patiu da cafetería que leva pur nomi A CARRUNCHELA y tomandu a dirección dus banhus d´agua quenti (SPA), sentí de repenti a sensación de levital cuandu me ví un metru pur cima du solu da primeira construcción du conventual, feitu de pequenus cantus rodaus que formaban certas composicions geométricas, separás en cuatru cuartus en que se devidía esti solu que é parecíu au da ermita du Santu Cristu de Valverdi.
Restus du solu da velha ermita de San Miguel.

U motivu desta sensación tan placenteira, seguía d´un certu vértigu; a provocaba qu´ena reconstrucción du edificiu había aflorau un´a parti du pe du que sería un´a velha ermita dedicá a San Miguel Arcángil, sobri a que se levantaría dispois u conventu enu siglu XV; a obra nova respetaba esta reliquia cu planteamentu d´un novu pavimentu, elevau sobri aquel, rematau cu cristal y aplicación de lu enfocá sobri u afloramentu.

Foi entoncis cuandu me vinheran a memoria toas aquelas mostras de santidai, que quedó impresas u padri Fray Ioseph de Santa Cruz, dois siglus dispois da creación da seráfica pruvincia de San Miguel; ena sua CHRÓNICA sobri as fundacions, progresus, coisas notablis dus seis conventus de religiosus y religiosas, das memorias dus varons doctus y constituíus en dignidai, asina comu as vidas ejemplaris das persoas senhalás en virtú y otras nuticias históricas da pruvincia.

Recordaba as limosnas cuas que us devotus portuguesis acudían,- antis da guerra de Secesión de Purtugal - tendu gran devoción y veneración pur us frailis desti conventu, que tamén a profesaban us vicinhus das Elhas y de Valverdi.

Mentras siguía sin rumbu certu y m´adentraba ena igresia, - SALÓN DE USOS MÚTIPLES - rememoraba a crudeza da vida penitenti que levó Fray Joan Muñoz, nacíu en Cabezuela del Valle enu anu de 1540, que gozaba da opinión de sel santu pur toas as persoas dus lugaris du entornu qu´u cunhocían y agarró fama pur us seis rarus éxtasis y elevacions, asina comu pur us casus milagrosus y as suas premonicions. Foi requeríu mutas vecis pa que mediara enus pleitus que se libraban entri duas familias ricas de Valverdi que tinhan dividíu au lugal, pleitus dus que él mismu había ditu que le quitarían a vida, comu asina foi cuandu enu invernu du anu 1595, habendu asistíu au pleitu, morri en Valverdi.

Duranti us actus da inauguración enu SALÓN
D´ USUS MÚRTIPLIS.
Mentras comenzaban us actus protocolarius da inauguración que me sacaban desti arrobu momentáneu, de novu volví a notal qu´u lugal seguía desprendendu certa energía telúrica que se elevaba pa fundirsi cu Universu. Entoncis, mentras Monago mus pruponhía que ficeramus un viaji au pasau, ei me diba hasta aquel bancu cercanu au lugal dondi se sentaba María Carrasca, aquela valverdeira que nun dejaba d´asistil aus ejercicius franciscanus nesti Conventu de San Miguel. Mulhel que cu tanta frecuencia quedaba embelesá y sin sentíu cuandu comulgaba nesti cenobiu; sendu motivu de estudiu en vida pur us doctoris da Igresia, us cuais aprobaran aquelis estaus pur tratarsi de sincera manifestación da sua vida entregá a Dios, hasta que morreu enu anu de 1620.

Siguía nesti viaji que me ratificaba enu convencimentu da forza desta ubicación tan singulal, - qu´a leyenda dí que gustó tantu a San Franciscu qu´el mismu marcó a ubicación cuandu vinha de Lisboa y pur isu au portu se le pusu u nomi de Santa Crara - cuandu us aplausus ficeran que bajara nesta nova estación, agora salón multiusus; que vestía as suas parés cu preciosas joyas desnúas, feitas en lienzu. Joyas que calaban mentras us políticus falaban, peru enu sei silenciu se recolhían as meditacions dotra mulhel - que comu enu siglu XVII a nosa paisana María Carrasca - agora, cuatru siglus dispois; había sabíu intimal cuas forzas sobrenaturais du entornu. Ela é Elena García Dávila, da que falaré ena próxima entrá.